अथैकादशोऽध्यायः। अथ ग्रहयुधध्ययो व्याख्यायते । तत्रादावुदयान्तराख्यं कर्मादं वसन्त ( तिल वृत्तेन अन्यभमेण गुणिता रविबाहुबा ऽभीष्ट(१)भ्रमेण विहृता फलकाषं क्षण । बाहोः कलासु रहितास्खवशेषकं ते यातासवो युगयुजोः पदयो(२)र्धनम् ॥१॥ रविवाङवा रवेदर्था अन्त्यश्वमेण मिथनान्तद्यज्यय गुणितात अभीष्ट- भ्रमणेयुज्यया विहृताभतत्व मलकर्मकरा. लब्धस्य चापेन वाहः कलासु रवेर्दाब्द्याया लिप्ताङ रहितासु वर्जितासु सतीषु अवशेषकं यत् ते युगयुजोः समविषमयोः पदयोः धनर्थे ठताः सन्तो यातासवो भवन्ति । स्फटा रवेर्गता सवो भवन्तीत्यर्थः । अत्रोपपत्तिः--सिद्धान्त शिरोमणौ-
- (
- + +
क == = = ‘'मध्याद्रवेरयनभागयुता द्विनिनाद् दोर्या लघुगैतिगुणा स्वनगाखि २७० भक्ता । स्वर्गे ग्रहे युगयुजो पदयोर्विलिप्त स्वं स्फटं खलु भवेदुददन्तरं वा ॥“ इति भास्करोक्तं श्रीपत्यनुरूपमेव । यद्यपि मूलमिदं श्रीपष्ट तामादाय भास्करण बहुभिः प्रकारैरुदयान्तरसुक्तमुपपादितं च तथाऽप्ययं प्रकारस्तथैवोक्त इति । अस्योपपादनार्थमिदमादौ मनसि मनौषिभिर्निधेयं यत् मध्यमाध्याये योऽहर्गेण आनतः स मध्यमसावनेनैव। स्पष्ट समवनस्य स्थिरत्वात् । तथाविधेनानुपातेन । -- (क ) अब "भीष्टक्रमेण" इति वि. पाठः--- (२) अत्र ‘‘धनार्थम्" इति दि, पाठः ।।