८४ सिद्दन्तशेखरे हरदतो हार इति न्यायेन वसुखाष्टहतं भूदिनं हरेत् शिवसिद्धिः i विलिप्त- तमधिकं शिवगुणं वसुखाष्टकृतेन भूदिनेन हरेदेकसिद्धिः । तथा रूपक्षतं द्यगणं त्रिशैलैर्दूत्वाऽऽप्त विलिप्ताद्य पूर्वानौतगुरुमध्यमस्य विलिप्तस्थाने शोधयेत् ।
- जंत्र युक्तिः—कुरसाग्निसिवौ (१) खाब्ध्यङ्गरसवेदाब्धिशैला अतिरिच्यन्ते ।
अतो भागहरो हीनांशः तस्मात्तेनानौतं फलं महद्भवति । तथैकस्य गुणकारस्य तावत्येव- संख्या यावती कुरसाग्निसिद्धरधिका । तथा च स्थिते गुणकारो महान् हरोऽल्पाः- फलं महत् स्यात् । तत्र यदधिकं विलिप्तौतेन तेन कुरसाग्निझतभूदिनहरणे षष्टि: सिध्यति । आचार्यस्तु वार्षिकयुगणस्य फलसस्यार्थे त्रयोदश योजितवान् । तथा सति त्रिशैला भवन्ति । अयं फलसमीकरणोपायः । पञ्चषध्यत्तरं शतत्रयं सावनदिनानामेकस्मिन्नकवर्षे संख्या सा कुरसाग्निहृता गुरोरैकराशिमांशं भवति शिष्टं भागचतुष्टयं तस्मिस्त्रिंशद्रुण पुनषष्टिगुणे कुरसाग्निहृते एकोनविंशति- र्लिप्ता भवन्ति । पुनः षष्टिगुणं तेनैव हृते षट्पञ्चाशद्विलिप्ताः षट्चत्वारिंश तत्पराश्च । तत्र परमार्थमध्यमात् पञ्चविलिप्तिका अधिकाः तनिरासाय रूपगुणं युगुणं त्रिशैलैर्ह त्वाऽऽतं विलिप्तपञ्चकं भवति तस्मिन् पूर्वफल । त् त्यक्तं फलं समं भवतीति न दोषः । यद्वा-रूपोनं शतत्रयं गुरोर्भक्तिविलिप्तः ताभिः पञ्चषट्युत्तरं शतत्रये हृतं एको भागो भवति । पुनः षष्टिगुणे ताभिरेव हृते त्रयोदश भवन्ति । तस्मिन् सवर्णिते त्रिला भवन्ति । एतद्वरोः प्रतिवर्ष बिलिप्ताभोगप्रमाणं तेन हृत्वाऽऽते फले पूर्वलब्धात् त्यक्ते शिष्टं भगणभूदिनाभ्यामाप्तफल सदृशं भवतौति । तथा रूपगुणात् युगणानवाप्तविलिप्ताभिर्विलिप्तस्थाने समन्वितं पूर्वानीतं शुक्रनोच्चं कार्यमित्यर्थः । अंत्र. युक्तिः ॐ सितभगणं द्वादशगुणं क्रुत्वा नवगुणाद्रिदैतेन तन्न हृते (१) अत्र बाङ्गरसवेददाधिदोलनाग ८०४४६९ ४० अतिरिच्यन्ते । इत्येवमुति सोमौ वीभ प्रतिभाति ।
- श्रव “सितभगणं ददश्शुणं नवयुगद्रि ७४७ हृतं च कृत्वा तस्मिन् दिनेन फ़्ते तक्षत ५ ९ सिद्धेरनन्तरं
संकडू खमधुगिरिनागाद्रिशरा ५७८ ७५४०९६ अतिरिक्तr:।" एवभुक्तिः समौ चौमा प्रतिभाति ।