५५२ सिद्धान्ततवविवेके महाप्रश्नाधिकरः । ५५३ तत्पूर्वचिद्दात् परचिहतो वा साधेद्विदस्रारूपळवंदिगंश ॥ ८३ ॥ स्वदिग्भवैः सैथवहारहेतो र्दिक् भीरा सैव विदाऽवगम्या।। सार्धद्विषद् ६७२० दिग्लवकोर्वगैस्तु दिगंशदिए या खलु सैव दिक स्थात् ॥ ८४ ॥ सार्धद्दिस्रोधगस“शेल पटपकेंदिग्ळबकैस्तु दिक् स्यात् । तदन्तर कोणभव फकथं मत्थं विचिन्त्यं मुधियाऽतिसूक्ष्मम् ॥ ८५ ॥ गृहन्ति खर्ज किळ मध्यसंज्ञ मन्यत्र तद्वित्रिभमध्ययनम् ॥ ८९ ॥ ये गोलजक्षेत्रविचारशून्याः सर्वत्र तेSभ्राङ्गकमेव चाहुः ।। ये वित्रिभाग़ाङ्ग जसंशयस्था स्तैस्तद्द्वयं प्रोश्च कृतं तृतीयम् ॥ ९० ॥ दृग्लम्बसेकं स्फुटवित्रिभाई तत् सत्रिभं हरभवच्मकं च । यथा भवेत् तरसन्निभावित्रिभ। स्वकर्माकं तद्वदिहापि बोध्यम् ॥ ९१ ॥ प्रसवंत दशवरामकालः तरसाधनं चेह यदश्नवित्र गृहन्नभागान्तरसंस्कृतं तत् । त्रिभोन लनं खविलग्नकं च स्यात् तद्दिनार्थे न तथेष्टकाले ॥ ९२ ॥ अता5तर चनतककमठिप स्फुटाSत्र यकम्वनसस्कृतः स्यात् । तळम्बनं गभेजळग्नतुल्यं रवौ निरुक्तं परमं सदाऽऽयैः ॥ ८६ ॥ त्रिभोनलग्नेन समे रव तु सङ्कोलरीत्या तदभाव एव । खयादितरस्र किल मध्पळमें तद्वित्रिभं खं स्विह मध्यसंज्ञम् ॥ ८७ ॥ इति स्फुटार्थे वचनेऽप्यवधा। सौरं मतं नाशितमार्यमुख्यैः। प्रामाण्य तो यद्वचनस्य विष्ण- भक्तौ विनष्टः किल वैष्णावरूयः ८८ सबसने ये प्रविदन्ति गोळ मध्यस्य जीवनयनाय ते तु गुणं हतं त्रिज्यका छवयम् । हीनाधिके वा त्रिभीनलग्ने युतनितं तत् त्रिभईनलमम् ॥ ९३ ॥ दृग्लम्बसंतुं त्रिभयुक्तमेतद् दृग्रूप्रसंशं परम्बना। हेम् । यथा रवौ स्वोदयलग्नतुल्ये विलम्बनं स्यात् परमं तथैव ॥ ९४ ॥ दृग्रूपतुल्ये नृपणौ परं तद् विलम्बनं संविहितं स्वतन्त्रं ।
