४९४ सिद्धान्ततवाविवेके सूर्यग्रहणाधिकरः । ४९५ विभिन्नदिक्स्वे च शरावनस्यो नंतीषुकर्मीद्वचापयोध ॥ २६५ ॥ नैवान्तरं मानदलैक्यतुल्यं तदा नतीर्बो: फळचापयोगः । शोध्योऽत्र चक्रार्धकळाप्रमाणा- च्छेषप्रमाः स्युः स्थितिखण्डछिन्नाः ॥ २६६ ॥ पूर्व विधेयः स्फुटदर्शक छः स्थिरूपा विहीनः स्फुटदर्शकालः ॥ २७१ ॥ ततः प्र सध्यं गणितप्रवीणै विलम्बनं तथातखण्डकं च । तचुम्बनं प्रागणितोस्थदर्शी संस्कृस्य हीनाऽत्र ततः स्थितिश्च ॥ २७२ ॥ स्पर्शाद्भवन्तरिस्थतिलम्बनाभ्यां तथैव स स्पीभवः पुनश्च। तरसाधिताभ्यां स्थितिलम्बनभ्यां पुनः पुनर्बस्यसकृत् स्फुटश्च ॥ २७३ ॥ स्पशोद्भवः स्यात् समयोऽथ चात्र स्थित्या युतचुम्बनसंस्कृताच ।। संसाधिता तद्भणितोत्थदर्शात् स्पष्टो भवेन्मोक्षभवोऽपि चैवम् ॥ २७४ ॥ इयं विहायनयनमयासं सुखार्थमुक्तं विबुधैरसूक्ष्मम् । जानन्ति ये स्थूलमिदं सुमुक्ष्मी स्वाज्ञानतो दोष इहास्ति तेषाम् ॥ २६७ ॥ दर्शान्तनं नान्तरमिन्दुभान्यो- स्त तेऽन्तरं लम्बनकं स्थितिश्च । पशवधि स्यादिति लम्बनेन सुसंस्कृतादर्शविरामकालात् ॥ २६८ ॥ स्थितिर्विहीना भवति स्फुटोऽत्र स्पर्शाऽथ तत्कालजगोलीस्या । सिद्धे च यत्र स्पष्टविलम्बनायं तदेव तकालनिमित्तमस्ति ॥ २६९ ॥ स्वधीनमेवास्ति ततो हि तस्य काळस्य विज्ञानमिवेति सिद्धम् । पूवे तदज्ञानवशादसाध्यं ज्ञातं यतस्तस्फुटदर्शकले ॥ २७० ॥ तात्कालिकं तु तत् परिकल्प्य चोक्त माचाययैरसकृद्विधानात् । यश्छादकच्छद्यजनेमियोगः स्पशत्तरं प्राक च भवेद्वमक्षात् । संमीलनोन्मीलन तु तौ स्तः केन्द्रान्तरे मानवियोगखण्डे ॥ २७५ ॥ इत्थं हेि ते खग्रसनेऽवशेषाद् भावेऽधिकेऽर्के न हि तेऽथ किन्तु । वदश्वलझपखभमाहुः सिन्धोः परस्था ग्रहणं खरांशोः ॥ २७६ ॥ _a मानान्तरधेन च मर्दसंज्ञा संमीलनोन्मीलनकाल एवम् ।
