३८४ सिद्धान्ततवविवेके- फ़न्नत्यध करः । ३८२
- e
ग्रन्थस्य तज्ज्ञगुरुताभयेन। यस्त्यज्यतेऽर्थः स न ५ण य ॥ १४२ ॥ तत्रेन्दुगले रविचिह्नचन्द्र- केन्द्रान्तरं यत् सितसंज्ञठ ते ॥ १३७ ॥ स्फुटं रवीन्दोर्विवरं श्रुतिः स्यात् तथाऽर्कचिदाच्छशिकक्षिकायाम् । चन्द्रस्य भोगावधि चास्फुटं त चन्द्रार्कयोः स्यादूविवरं तु कोटिः ॥ १३८ ॥ तदन्तरे स्याच्छशिखणरूपो भुजस्तदिस्थं किल चपजायम् । एवं खमध्यास्छशिविम्बकेन्द्र यावद्गुथे बलये स्फुटाख्यः ॥ १३९ ॥ नतांशकः स्याच्छत्रणो(१) भट्टत्तः तुल्यख्यदृत्ते कथिताऽत्र कटिः । दृक्षेषवृत्तच्छशिबिम्बकेन्द्र यावच्च दृक्षेपधनुः स्फुटाख्यम् ॥ १४० ॥ प्रोक्तं शिरोमणिकृत किल कव्यभावे ४ङ्गाधरमिह तत् परपूर्वं सुवे । तस्याधुन बहुविधाऽनुपपत्तिरत्र प्राग्दर्शिताऽस्ति नियमन यतोऽन्तरं तत् ॥१४३॥ शृङ्गाग्रयोश्च परपूर्वमथाधरोर्व मित्थं च तेन तदुदाहृतकोटिव । डेः।। नास्तीव भाति मम दृग्गणितैक्यमत्र शृङ्गो नतौ सुगणकैर्निपुणं विलोक्यम् ॥१४॥ कुगर्भडकचिह्वशात् सुखार्य शुक्लेन्दुशृङ्गन्नतिजं मयोक्तम् । त्रदृग्वशालम्बनतोऽन्यथास्वे यत्र तत्र विस्तारभयादिदोक्तम् ॥ १४९ ॥ भुजस्तदित्थ किल चपजाय मद्यम्ययोरानयनाय योग्ये । स्वरुपान्तरा त जुमूत्रस्य मस्वा रवीन्द्रेर्निकटस्थितवान् ॥ १४१ ॥ स्वल्पान्तरत्वादबहूपयोगात् प्रसिद्धभावाथ बहुप्रयास । मू यच्छुक्लत्पादकः सकर य चन्द्रं स्पृष्ट्वा निर्गताः चोध्र्वमार्गे । शृङ्गाङ्गिनं तमकशैस्तु किंचिद् उपक्तं चान्द्रं चाखुवस्वं नृइयम् ॥ १५७ ॥ () -भवृत्तं कान्तमण्डलं तत्तुल्यं तत्समानान्तर १वि० श०. शरकोटिब्यासार्धवृत्ते तत्र कोटिरिति लघवृत्तीयं कोटिचापं मत्वा वस्तुतधापजायं न भवितुमर्हतीत्युचैरुद्वषयता भट्रेन स्वकथना वसरे तत् स्वीक्रियते । अर्कस्यास्तानन्तर तज्जग्ज दोषाभावादिदुशुकोद्गमेऽल्पे । क्लधाय तदृग्दपतस्तद् दृश्यं नैवार्धाधिके तत् कथं चित् ॥ १४७ ॥ अथाम्बुचन्द्रमण्डलं रवीन्दुपर्वणोः क्रमात् ।
