शृङ्गवेन्नस्यधिकारः। सिद्धान्ततवविवेके- ३७२ ३७२ (१पादोनषद्कष्टलान्तरेण यदा समांशभवत श्च तत्र ९ फ़ादव तन्नरयः समत्वात् । तत्कव्यभावः स्फुटसज्ञह भवेऽप्यभावेऽपि भवेत् स तत्र ॥ ७० ॥ शङ्गग्रयोस्तन्नियमेन तव स्या- दूध्वधरत्वं किल कोट्यभावात् । तद्वद्भवत्र किल शूञ्जयाश्च समवमेकत्र विरुद्धमित्थम् ॥ ७१ ॥ समरूययज्यत भमसक्त द्वे न तत् स्याद्वयमप्यथात्र । सिद्धं भवेत् तस्परलखीत्या तूर्ताधरस्वं परपूर्वसूत्रे ॥ ७२ ॥ मयक्षतस्ते किल ध्ङ्गकाग्र तत्राधर्मन्दस्तु सिते हेि तच्च । (९) वि० श७-वस्तुतो दुर्वृत्तखण्डितं पादनपटुका थुलाक्षा तरमेव पञ्चदशभक्तं शुक्लं चेत् समझता टंङ्कप्र नरयोस्तुल्यत्वात् । अथ चन्द्रग्वृत्तस्योपरि लस्वरूपे वृत्ते राविकेन्द्रं चेदूर्वाधरता शूद्र येरिति कथने भट्टस्य श्रेयः श्रद्धये च किन्तु स्वसमये यथार्थवस्तु स्थितिमवगन्तुं प्रहगणिते नन्नतेर्दशम श्लोकादौ वासनाभाष्ये 'उपपत्ती हि कचिदमृते प्रमेयं परब्रह्मवत् तज्ज्ञानमेव स्वसंवेद्यम् । तथा तस्यैवाधिकारस्य । दशश्लोकार्धम ‘‘शुक्रे समे स्ते यदि । भाव ऊध्र्वाधरे ते यदि कोटयभवः ।” इत्यस्य वासनाभाग्ये ‘बाहु दिशि शुनं नमाति, ' *उपरि-शृङ्गाग्रालस्यनिपातोऽधः श्वदं भवति । अयं परिलेखपरिणामः ।" इत्यादिकथन।दू विचारगृहीतमनोरथश्री- भास्कराचार्याशयो भूगृहीतरथकर्ण इव मुनीश्वरवाद्भटेनाहत इति । उपपत्ती वासनायां हि यतः क्कचित् कुत्र चन स्थलेऽमुत्तमप्रभा यज्ञे प्रमेयं ज्ञानविशेषज्ञेयमात्रं परब्रह्म तत् ‘सत्यं शानमनन्तं ब्रह्म नेह नानास्ति किञ्चन”इत्यद्यप्तवचनबोट्य परमेश्वरवदिति । यद्यपि परोक्तरन्यथा ब्रूयाद्यः परान् न प्रदूषयेत् । तस्यैव दूषणं तद्धि न दोषोऽतोऽन्यदूषणे ॥ इति भास्कराचार्यस्यैव गोलाध्यायस्य वलनवासनास्थेन लल कोत्कमज्यसिद्धव लनखण्डनामकेन नयेन दोषग्रस्तः श्रीकमला करो वहुँह फ़ोन्नतौ पादोनषष्टलवारूपकानां खस्वर स्तिकादुभयतो विद्यमानवतोस्तुल्यनतांशकयोः पुष्पवतोरन्तर राशन दिवसे सवद् भास्करमतमखण्डयत् किन्तु स्वगो लाध्याये गोलवरधाधिकारेऽयनांशोपपत्तिकथनावसरे यदा पुनः र्महता कालेन महदन्तरं भविष्यति तदा महामतिमन्तो ग्र गुप्तादीनां समानधर्माण एवोपस्यन्ते ते तदुपलब्ध्यनुसारिणीं गतिः मुररीकृत्य शास्त्राणि करिष्यन्ति । अत एवायं गणित स्कन्धो महाम मतिमद्भिर्युतः सन्ननानन्तेऽपि काले बिळवं न यति" एवं निरहर इरं वदतः श्रीभास्करार्यस्याशयो न दोषाई इति बुद्धिमद्भिरना। तुरै र्विभाष्यम् कदम्बयाम्योत्तरवृत्तगे स्तः शून्ये भुजे समवमुक्त- मपीह तत् तत्परिले खतो न ॥ ७३ ॥ स्यात् फेवलं मस्फुटमद्वभावं तच्छङ्गसस्यं नियतं विदं तु । तत्परिलेखा समचिह्नवृत्ते तन्नाम्बरे किन्तु कदम्बगं तत् ।। ७४ एवं यद वित्रेिभलग्नमिन्दः केन्द्रे तदा दृष्टिजमण्डलात् तत् । तिर्यग्गतं चापपपण्डलं स्यात् सुधाकरात् तिग्मकराISiष तिर्यक् ॥ ७५ ॥ ४७
