२९४ सिद्धान्त तस्वविवेके त्रिप्रदानाधिकरः । २९५ स्त्रज्ञांशकस्वापमभागदिका ते चापमीश युदलोक्तिव स्यु नैतांशकाः खेटगताः खमध्यात् । खमध्यदेशग्रहमण्डलस्थं दृअण्डलं यन्निजगभे भूजे ॥ ॥ ३४० ॥ प्रस्वस्तिकाद्यदिशि यैर्लवैः स्यात् तद्दिग्भवः खेटदिगंशकास्ते । याम्यत्तरा व सममण्डलद्य दिगंशकास्ते किल याम्यसम्याः ॥ ३४१ ॥ ते याम्यगाले तु सदैव याम्याः इष्टाक्षभागापमभागकाः स्युः । सौम्याग्रकल्पस्वदिगंशमौख्यं परो यदा स्वापमसंमितः स्यात् ॥ ३४६ ॥ यदाऽथ वाऽग्राधिकदिलबज्या । तदैकभासाधनमुक्तवत् स्यात् । अतोऽन्यथेष्टाक्षलवः कृत। ये तदून खडेन्दुमिताश्च येंऽशः ॥ ३४७ ॥ ताभ्यां यथोक्तनयनादभीष्टव कृतापमादेव हि भाद्यं स्यात् । कुजोर्वमित्थं त्रिपलोत्तरे तु विचर्यमयैयेमसम्यगोले ॥ ३४८ ॥ सम्ये स्वगले यदि दिलवज्या ऽग्रकल्पकास्वपमभागकेषु । स्वक्षल्पकपूदितमायेवयं इछायाद्यं तत्र कपालभेदात् ॥ ३४९ ।। तदा भवंदककपाल एव छायाद्यं (१)कालविभेदसिद्धम् । ३५० ॥ सम्ये तु याम्यत्तरगाः कुजध्वम् । यद्दिग्भवः खटकपालसस्था दिगंशकास्तख चरापरस्थे ॥ ३४२ ॥ कपालके तस्मदिग्लाः स्यु स्तदन्यदस्था नियत स्वगल । दिगशकटिउपकया विनिनी लम्घांशीय विभजीवयऽss8 ॥ ३४३ ॥ तच्चापभागानितख।ङ्कतुल्यः परोऽथ तज्यविहृते विनिघ्नयों । त्रिभज्यया स्वाक्षलघपमांश- यके वभीष्टं भवतश्च तत्र ३४४ तच्चपतुल्याविह चेसिताक्षा पपौ तु ताभ्यां खुद ले नतीशाः। तथोन्नतांशश्च ततः प्रभा तत् कर्णोऽर्कशङ्कनेत्रंशतः पुराघव ।। ३४५ ॥ [१] वि० श०-अत्र प्रथमच्छायाया द्वितीयच्छाया कियत्काल न्तरे भवेदित्येतदथे विशेषसूत्रम् त्रिज्यागुणेषुपमकोटिीवा युज्याधिभक्ता फलचापभागाः हुताशभक्ता भवतस्तदा ते १ ल७धघट्यादिभवे सुयोधे ॥ अस्योपपत्तिः-नाडीवृत्त डग्वृत्तसंपातात् स्खस्वस्तिकावधिरिष्टा क्षशः। खऐन्दुवि शोधनाद्वितीयेऽक्षशाः। कल्प्यते द्वितीय संपा तः क्षितिजाधस्तदा प्रथमच्छाया क्षितिजासन्नाऽतः प्रथमन तांशः =१८०-अ-इक्रां, द्वितीयनतांशाः=इक्रांइअ अतो नतशिरतरम्
