स्पष्टाधकारः । १९७ सिद्धान्ततस्वविवेके ३९६ कर्णास्तथोक्तखिगुणाग्रगास्ते । कृत्वाऽथ मन्दश्रवणग्रस्त न् यदोःफलं श्रुत्यनुपातजं तत् ५ २४१ ॥ आ(१)द्योदितं दो:फलमेव नाशे कतं समत्वङ्गणहरयोः स्यात् । इत्थं हि धृष्टाः प्रवदन्ति तुच्छ मतं तदीयं प्रतिभाति यस्मत् ॥ २८२ ॥ कणादयोग्यफलज्यकाव्य हतौ तु शरखि(२)गुण यहीतः । नो मन्दकौं ठदुदोःफलार्थ मित्युक्तयुक्तयैव हि तन्निरासः ॥ २८३ ॥ कर्णानुपतदिह दोज्यं काया अपि स्फुटत्वं परिकल्प्य चैवम् । यहःफलं तत्वमसूक्ष्मरूप- फलज्यकायामिह ने च तिर्न ॥ २६४ ॥ फलज्य मध्यखेटे त्या दृषकर्णीनुपतज । स्पष्ट केन्द्रोद्भवेनैव दोःफलेन समा सदा ॥ २६५ ॥ इत्थं भङ्गया क्षेत्ररीत्या यथा निःसंशयं तथा । वदाम्यहं नृणां तुष्यै संशयग्रस्त देहिनम् ॥ २६ ॥ कल्प्यं कुर्वन्ट्रवियन्तः श्रवणो मध्यसत्रकम् । मध्यकक्षास्थितान्मध्यग्रह चित्रद्यथा भवेत् ॥ २६७ ॥ कोटिसूत्रं तया तत्स्थस्पष्टचि ह्रदपीह तत् । कोटिसूत्रं तयोस्तिर्यक् समनं चान्तरं सदा ॥ २६८ ॥ मध्योत्य कोटिसू वस्थं विम्वं स्यात् प्रतिष्ठत्तगम् । उच्चद्विम्बवधि खोयं मध्यमं केन्द्रमस्ति च । २६ ॥ स्पष्टोत्य कोटि मूत्रस्य प्रतिमण्डलदेशगम् । उच्चत् स्पष्टं भवेत् केन्द्रं तत्र मयाख्यसूत्रतः ॥३० ० ॥ तत्कोटि इ यसम्बन्धात् कोणो यौ विषमौ च ते। एक रूपौ तयोर्जात्ये तुल्ये तुल्ययुतेर्वशात् ॥ ३०१ ॥ इत्य शिल्प न बुड्ढे मां वासनां घटण तत्त्वतः। विवादन्यफलज्य।ग्रतुल्यवर्णं तु दोर्य का ॥ ३०२ ॥ मध्यखेटजचिह्नाद्या छता मध्याख्यसूत्रगा। भुजः स्खयफल ज्या स्यान्मध्यकटुतौ तथा ॥ ३०३ ॥ तद्वत्तगस्पष्ट विद्वन्मध्यत्वेनटतादपि । उक्तवहःफलं कथं भिन्नं नौचच्च वृत्ततः ॥ ३४ ॥ विशेषवारणः। क्रियते तदाऽधिकाऽर्थतो भूकेश्रात् कक्षागृतीयमध्यग्रपरिगतं सूत्रं प्रति नृते यत्र लगति तस्मादुच्चाधिचापम् । (१) कर्णत्रिज्ययोर्गुणहरयस्तुल्यत्वाषाशाविति । (२) मन्द कर्णसमकर्णे कर्णप्रय केज्या तद। स्पष्टार्पफल असम कनै केति जातं दो:फलपत्र त्रिज्याप्रवणम् युक्तमिति । २५
