१४ सिद्धान्ततत्वविवेके स्पष्टाधिकारः । १८५ इत्य' मयोक्तां परिधेः रफटवं तदैव यच्छीरविण मथार्थम् । प्रोक्तं स्वशाखेऽथ परं तु तत्र सं दृश्यते युग्मपदान्तपाठः॥ २३३ ॥ उक्तविसंवदतया स चायं प्रायो बुधैरन्नपरम्परास्थैः । प्राङ्नाशितः संप्रति सप्रमाणं विप्रैः स्खभतय नितरां हीतः ॥ २३४ ॥ आर्यादितां च ग्रहगलसंस्थां ज्ञात्वैव रव्याशयपाठ उक्तः । स्थित्यन्यथrत्वेऽनुगतः प्रसिद्धः स एव युक्तो मम नाग्रहोऽत्र ॥ २३५ ॥ यद्राक्फलेऽत्र यवणानुपाते तेऽपि सौरे परिधेः स्फुटत्वम् । तद्वासनाविदूर्भगवान् स एव नारायणो मण्डलगो() न चान्यः ॥ २३६ ॥ वस्तुतस्तु न हि सौरमतस्य कल्पनां ग्रहभवामवगन्तुम् । अन्यथा स्थितिबशाह षिवय ऽपि क्षमोऽत्र जडबुद्धिनरः कः ॥ २३७॥ अतीन्द्रियार्थ विज्ञानं प्रमाणं श्रुतिरेव हि । था तिर्यत्र प्रमाणं स्याद्यतिः का तत्र नारद ॥ २ ३८ ॥ जिज्ञासोद्युतिरिष्टाऽस्ति यदि थु, त्यनुसारिणी। इत्थं शाकल्य एवाह बोक्न खनिबन्धने ॥ २३८ ॥ इत्य' कतैस्तैः परिधिस्फटांशै. र्यथोक्ता वह्नःफल चापमेव । फलं च कर्णाङ्घवत् सकृत् स्या उज्योतिर्विदां(१) सं व्यवहारयोग्यम् ॥ २४० ॥ आर्षाक्तगूढस्फुटतामबुध्वा मान्ददोःफलम् । सकृदेवदितं स्वोक्तौ भास्कराचैनं (२) सच तत् ॥२४१॥ विशेषशरणः । (१) ओजयुग्मपदभेदतः परिधिस्फुटतां विधाय ततो यद्भुजपर्छ। तत् कर्णार्पयिं सकृद्-व्यवहारयोग्यमिषे में मदतो भदृश्य दि मालिग्य मासीत् । वस्तुतः परिधिग्टता को भु कालं ततो मन्द कर्णस्तस्मान्म दफलमेनमिह वास्त ममन्द कर्णस्याशनल् कथमपि सकर्मण। षष्टं फले न भवतीति भट्टाशयः। (२) आर्वोक्तप्रपञ्चस्याकथनेन तदशपमज्ञात्वैव “ ये केन्द्र दीर्थं लघखण्डकोत्थे " इत्यादिना ये रविचन्द्रयोर्मन्द फले साधिते तत्रास पदानुपादानात् सकृदेव यत् कृतं तत् समेत्यतः प्रड प्रमाणाञ्चित विशेषशरणः । (१) सर्व शरणो भट्टः स्पष्टमिदेव वक्तीति । २३॥
