(१६२) हेमशब्दानुशासनस्य किम्-'ऽव्ययादसवे तयोरन्त स्याम् । ७ । ३ । ८ । किमस्त्याद्यन्ता एकारान्तादव्ययाच्च परयोस्तसप् तरपोरन्तस्याम् स्यात्, न चेत् तौ सर्वे द्रव्ये वर्तते । किन्त राम् । किन्तमाम् , . पचतितराम् न पचतितमाम् पूर्वाहेतराम् , पूर्वाह्तमां भुङ्क्ते, अतितराम् । अतितमाम्, असव इति किम् ? किन्तरं दारु । ८ ।। गुणाङ्ग वेडेय । ७ । ३ । ९॥ गुणप्रवृत्तिहेतुकात् तमप्तरपोर्विषये यथासङ्ख्यमेत वा स्याताम् । पटिष्टः, पटुतमः । गरीयान् ; गुरुतरः ॥९॥ त्यादेश्च प्रशस्ते रूपष् । ७ । ३ । १० । त्याद्यन्तात् नान्नश्च प्रशस्तार्थाद् रूपष् स्यात् । पच तिरूप , दस्युरूपम् ॥ १० ॥ अतमबादेरीषदसमाप्ते कल्पप्-देश्यप्-देशी यर् । ७ । ३ । ११ ।। - १ तिवाथाख्यातप्रत्ययान्तेभ्य ॐ ह्यधिकद्विभज्ये प्रकृष्टे समप् , द्वयों र्मध्ये विभज्ये प्रकृष्टेऽर्थे तु तरप् स्यात् । पित्त्वात् स्त्रियामपि । इदमनयोरतिशयेन किं पचति किंतरा पवति । इदमेषामतिशयैन किं पद्धतिं किन्तमा पचति । एव पन्चन्नितरा। तयो तमपोरित्यर्थ , पचतितमाम् तर-। २ तिवाद्यन्तेभ्यो रूपकल्पप्देश्यधेयप्रत्ययेषु नपुसकलिङ्गमेकवचन च भवत, तिवाद्यन्ताना क्रियाप्रधानत्वात् तस्याव साध्यत्वेन लिङ्गसख्याऽसमवात् यथा प्रशस्त पचति पचतिरूपम् , द्वित्वे पचतरूपम् , बहुत्वे पचन्तिरूपम् । बभूवरूपम् ईषदसमाप्त गच्छन्ति इति गच्छन्तिकल्पम् । एव देयादिष्वपि । नाम्नस्तु प्रकृतिलिक द्विबहुवचनेऽपि च भवत , यधा पलदेशीय पुरुष , पट्टदेशीया स्त्री च । एव पटुदेशीयौ पुरुषावित्यादि ।
