००७) स्वषद्वलघुवृतिः बह्वल्पार्थात् कारकादिऽऽनिटे झारु ।७।२।१५०।। बह्वल्पार्थाभ्यां कारकवाचिभ्यां यथासङ्ख्यमिटेsनिटे च विषये शस् पित्रा स्यात् । इष्ट प्राशित्रादि । अनिष्टं श्रादादि । ग्रामे बहवो बहुशो वा ददाति. एवं भूरिशः अल्पमल्पशो वा धनं दत्ते श्रद्धेएवं स्तोकशः। इष्टानिष्ट इति किम् ? बहु दत्ते श्राद्धे, अल्पं प्राशित्रे ।। १५० ॥ संख्यैकार्थाद् वीथ्सायां श।७। २ । १५१ । सङ्ख्यैकंर्थाभ्यां कारकार्थाभ्यां वोप्सायां द्योत्यमा नाय शम् वा स्यात् । एकैकमेकशो वा दत्ते. माषं मार्च माषशो वा देहि । संख्यैकार्थादिति किम् १ माघौ माषौ दत्ते । वीप्सायामिति किम् १ छौ दत्ते ।।१२१ ॥ सङ्ख्याऽऽदेः पादऽदिभ्यो वनदण्ड चाकलू लुक च । ७ । २ । १५२ । १ पट्टीवर्ड प्रथमादि सर्वविभक्तिवाचिभ्यामय यास् स्यात् , यष्टया मम्बर नधजचन कारकत्वाभावात् निषेध । प्रभूतान् स्तोकान् वा अन्थान् पठति प्रभूतश , स्तोको वा ग्रन्थान् पठति । बहुभिर्दू बहुशो दृष्टम् । बहुभ्यो ददाति । नहुशौ ददाति । यहुभ्यो वृक्षेभ्य पतति बहुशो ठूलैभ्य पतति । बृहुषु तेषु वर्तते इति बहुशो गृहेषु वर्तते । पटुथा निषेधाद् बहूनामल्पाना वा स्वामीति वाक्यमेव स्यात् । एव ब्रह्मर्षेभ्योऽल्पार्थेभ्यश्च प्रभूततकादिभ्य षणु द्विभक्तिषु प्रयोग भवन्ति । पित्वात् स्त्रीलिने भ्योऽपि । २ एकस्य सख्यागत्वेऽपि एकत्वविशिष्टवस्तुप्रहणाय सत्रे पृथक् पाठ । ‘एकैकमेकलो चा दत्तं ईद मख्योदाहरणम् , एक्वस्य सख्यात्वा ‘भापश देहि, इति तु एकत्वविशिष्टवस्तुन उदाहरणम् । एव द्विs , पञ्चश , तावन्छ कतिश , गणश , पणश हैति सख्या“कार्योदाहरणानि । शमोऽभावे “वीप्सायाम्' (७-४-८०) इति द्वित्वम् । ‘चुप चादावेकस्य स्याफे" (७-४८१) इत्यनेन तत्र स्य स्यादै पित लु, स्यात् तेनैकैकमिति सिध्यति ।
