(५९०) हैमशब्दानुशासनस्य वारे कॅस्वस् । ७ । २ । १०९ ।। बारवृत्तेः सङ्ख्यद् वारवति धात्वर्थे कृत्वम् स्थात् । पश्चकृत्वो भुङ्क्ते ॥ १०९ ॥ द्वि-त्रि-चतुरः सुच् । ७ । २ । ११० ।। एभ्यो वाराणैभ्यस्तद्वति सुच् स्यात् । बि, त्रिः, चतुः भुङ्क्ते ॥ ११० ॥ एकात् स्च्चास्य । ७ । २ । १११ । अस्माद् वराथात् तद्वति सुच् स्यात्, सकृच्चाऽस्य । सकृद् भुङ्क्ते ॥ १११ ।। बहोर्धाऽऽसन्ने । ७ । २ । ११२ । बहोः सङ्ख्यार्थाददूरबारार्थात् तइतेि ध स्यात् । बहुधा भुङ्क्ते ॥ ११२ ।। दिशब्दाद् दिग्-देश-कालेषु प्रथमापञ्चमी सप्तम्यः । ७ । २ ११३ । दिशि दृष्टाद् दिणाद्यर्थात् सि-ङसि-डयन्तात् स्वर्गे घ स्यात्। प्रची दिग् रम्या.प्राग्रम्य, पाण् देशः कालो वा रम्यः प्रग्ररम्यम् , प्राच्या दिशो देशकालाभ्यां वा आगतः प्रागागतः, प्राच्यां दिशि देशकालयोर्वा वास प्रश्वासः n ।। ११३ ॥ ऊध्र्वाद् रि-रिष्टातौ उपश्चास्य ।७।२ । ११४ । ऊध्र्याद् दिग्देशकालार्थात् सि-ङसि-ङ्यन्तादेतौ स्याताम्, उषश्चोध्र्वस्य । उपरि, उपरिष्टात् रम्यं आगतो चासो वा ॥ पूर्वाऽवराऽधरेभ्योऽसस्तातौपुर्-अव्-अध- १ अत्र ‘‘छवचे " सूत्रद घाप्रत्ययस्य लुप् स्यात् । कुपि ईड्य च।
