(५४६) हमशब्दानुशासनस्य टान्तादकत्रर्थात् क्षेदिविषये तसुः स्यात् । वृत्ततः क्षिप्तोऽतिग्राह्यो न व्यथते वा । अकर्तरिति किम् ? मैत्रेण क्षिसः ।। ८५ ।। पापहीयमानेन ।७। २ । ६ । आभ्यां योगे वृन्ताकर्तुतसुः स्यात् । वृत्ततः पापो हीयते वा ॥ ८६ ॥ प्रतिना पञ्चम्याः। ७ । २ । ७ । प्रतिना योगे जातपश्वस्यन्तत् तसुर्वा स्यात् । अभि मन्युरर्जुनाद् , अर्जुनतो वा प्रति ।। ८७ ।। अहीय-रुहोऽपादाने । । २ । ८८ । ७ अपानपक्षम्यन्त सुर्वा स्यात् , न चेत् तत् हीय रुहोः । ग्रामादू ग्रामतो वेति । अहीयरुह इति किम् ? साथ हीनो गिरेरवरोहति ॥८८॥ किमद्यादिसर्वाद्यवपुल्यबहोः पित् तस्। ७ । २ । ८९ । किमोऽद्यादिचर्डसर्वादिभ्योऽवैपुल्यार्थचहोश्च डस्य न्तात् तम् पित् स्यात् । कुतः, सचेतःयत, बहुतः । दयादिवर्जनं किम् ? क्याम्, त्वत् । अवैपुल्येति किम् ? यहः सूपात् ॥ ८९ } १ द्वि-युष्मद्-भवतु-अस्मद-किम् इतिह्यादथ । क्रिमो इयादिगवात् पृथग्ग्रहणं कृतम् । त्वत् ईति युष्मद पञ्चमीरूपम् । एव मत् , भवत इत्यत्र तस् न स्यात् । द्विती, युष्मत्तो मत इति प्रयोगास्तु ‘अहीयरुहू " सुत्रात् स्यु । तसि “ आ दूर ' १ धृ० ५२ ) इत्यस्मम । स्त्रीषुनपुंसकतित्रिष्वपि लिनेषु तस्त्रयौ भवत
