(९३२) हैमशब्दानुशासनस्य अभेरीश्च वा । ७ । १ । १८९ ।। अभेः कः स्यात् , हैश्चऽस्य घा, तदन्तचेत् कमितरि। अभिक, अभीकः ।। १८९ ।। सोऽस्य मुख्यः । ७ । १ । १९० ।। स इति स्यन्ताद् अस्येति षष्ठ्यर्थे कः स्यात् , स्यन्तं चेत् मुख्यार्थम् देवदत्तकः सङ्गः ॥ १९० ॥ शूदळकः करभे । ७ । १ । १९१ । कान्त्रो निपातयः। बलकः करभ उष्ट्रशिशुः ॥१९१ उदुत्सोरुन्मनसि । ७ । १ । १९२ । । आभ्यामस्येति उन्मनस्यर्थे कः स्यात्। उत्क, उत्सुके॥ कालहेतु-फलाद् रोगे । ७ । १ । १९३ ।। कालविशेषार्थेभ्यो, हेत्वर्थेभ्यः, फलार्थेभ्यश्च स्यन्ते- भ्योऽस्येति रोगेऽर्थे कः स्यात् । द्वितीयको ज्वरःपर्व तको रोगःशीतको ज्वरः ।। १९३ ।। प्रयोऽन्नमस्मिन् नाम्नि। ७ । १ । १९४ । स्यन्तास्मिनिति उथथं संज्ञाविषये कः स्यात् , स्यन्तं चेदन्नं प्रायेण । गुडापूपिका पौर्णमासी ।। १९४ ॥ कुल्मषाद । ७ । १ । १९५ । अस्मात् स्यन्तात् प्रायोsभमस्मिन्नित्यर्थेऽण् स्यात् नाम्नि । कौशषी, पौर्णमासी ।। १९९ ॥ १ उशत भनोऽस्य स उत्क । उत्खगतं मनोऽस्य स उत्सुकट स्कण्ठित इत्यर्थ २ द्वितीयो दिवस उत्पत्तिकालोऽस्य द्वितीयको उचर । अरोगे तु वाक्यमेव । वेतु प्रयोजनम् । फल परिणाम ।
