(११६) हैमुराच्दानुशासनस्य नहिशालेरेयण् । । १ । ८० ।। ७ आभ्यां तस्य क्षेत्रे एयण् स्यात् । प्रैहेयम्, शालेयम्॥ यव-यवक-षष्टिकाद् यः । ७ । १ । ८१ । एभ्यस्तस्य क्षेत्र यः स्यात् । यत्र्यम् , यवयम् । षष्टियम् ।। ८१ ।। वाऽणु-माषात् । ७ । १ । ८२ । आrभ्यां तस्य क्षेत्रे यो वा स्यात् । अणव्यम् , आण- वीनस् । माष्यम्, माषीणस् ॥ ॥ ८२ ॥ बोमू-भङ्गातिलात् । ७ । १ । ३ । एभ्यस्तस्य क्षेत्रेऽथै यो वा स्यात् । उम्थम् , ओमी नम्। भङ्ग्यम् । भाङ्गीनम्। तिल्यम् , तैलीनम्।।८३।। अलाव्वश्च कट रजसि । ७ । १ । ८४ । अस्माद् उमाऽऽदेश्च तस्य रजस्यथं कटः स्यात्। अला- वृकटम्, उमाकटम् , भङ्गकूटम् । तिलकटम् ॥ ८४ ॥ अह्वा गम्येऽश्वद् ईन ।७। १ ।८५। षष्ठ्यन्तादश्वात् एकेनाह्ना गम्येऽर्थे ईनच् स्यात् । आश्वीनोऽध्वा ।। ४५ ।। कुलत् जल्पे । ७ । १ । ८६ ।। षष्ठयन्तात् कुलात् जल्पेऽर्थे ईन स्यात् । कौलीनः। पील्वादेः कुणः पाके । ७ । १ । ८७। एभ्यस्तस्य पाके कुण स्यात्। पीलुकुणःशमीकुण| कऽऽदेनूले जाहः। ७ । १ । ८८ । । एभ्यस्तस्य मूलेऽर्थे जाहः स्यात् कर्णजाहम् , अक्षि- हम् ।। ८८ ।।
