(३३४) इमशब्दानुशासनस्य आभ्यां कर्मभ्यां परादृ शेः खश त्यात् । असूर्यम्प श्यः, उग्रम्पश्यः । १२६ ॥ इरम्मदः । ५ । १ । १२७ । इरापूर्वो मदेः खश् स्यात् । इरम्मदः ॥ १२७ ॥ नग्नपलितप्रियाऽन्धस्थूलसुभगssढधन्तदन्ता -- च्व्यर्थेऽच्वेर्छवः खिष्णु-खुकौ । ५। १ । १२८ । नश्नादिभ्यः केवलैधस्तदन्तेभ्यश्चऽच्त्र्यंन्तेभ्यः व्यर्थ धृतिभ्यः परा शुचः खिष्णुबुकशौ स्याताम्। नञ्जम्भविष्णुः, नशम्भावुकः, पलितम्भविष्णुःपलितम्भावुकःप्रियम्भ विष्णुः, प्रियम्भावुकः, अन्धम्भविष्णुःअन्धम्भावुक, , स्थूलम्भविष्णुःस्थूलभावुकःसुभगम्भविष्णुः, सुभ गम्भावुक, आढ्यम्भविष्णुषु आढयभावुक मन्तः सुननम्भविष्णुः, सुनगम्भावुक इत्यादि । अच्वेरिति किम् ? आढ्थो भविता ॥ १२८ ॥ कृगः खनद् करणे । ५ । १ । १२९ । नग्नादिभ्योऽच्व्यन्तेभ्यः च्व्यर्थवृतिभ्यः परात्र ऋगः करणे वनदू स्यात् । नमङ्करणं घृतम्, पलितकरणम् , प्रिय करणम्, अन्धङ्करणम् स्थूलङ्करणम्, सुभगकरणम् आढ्यः इणम् , सुननङ्करणम् । च्व्यर्थ इति किम् ? ननं करोति तेन ॥ ३९ ॥ भावे चाऽऽशिताद् भुवः खः । ५ । १ । १३० । आशितात् पराङ्कवो भावकरणयोः खः स्यात् । आशितम्भवः ते, आशितम्भव ओदनः ॥ १३० ॥ नाम्ने गमः खड्डौ च, विहायसस्तु विहः । ५।१। १३१ ।
