(३०८) हमशब्दानुशासनस्य धू-सुस्तोः परस्मै । ४ । ४ । ८५॥ एभ्यः परस्मैपदे सिच आदिरिदं स्यात् । अधावीत् , असावीत्, अस्तावीत् । परस्मै इति किम् ? अधोष्ट ॥ ८५ ॥ यमि-रमि-नम्यातः सोऽन्तश्च । ४ । ४ । ६ । एभ्य आदन्तेभ्यश्च परस्मैपदे सिच आदि रिङ् स्यात्। एषां च स् अन्तः । अयंसीत् , व्यरंसीत् , अनंसीत् , अयासिष्टाम् ॥ ८६ ॥ ईशीडः से-ध्वे-स्व-ध्वमोः । ४। ४। ८७ ।। आभ्यां वर्तमानासेध्वयोः, पक्षमीस्वध्वमोश्वादि- रिट् स्यात् । ईशिषे, केशिध्वे, ईशिवईशिध्वम् , हैं। डिपे, ईडिध्वे, ईडिष्व, ईडिध्वम् ॥ ८७ ॥ रुपञ्चकत् िशुिदयः । ४ । ४ । ८८ । । रुद्देः पञ्चतः परस्य व्यञ्जनादेः शितोऽयादेरादिरिद स्यात् । रोदिषि, स्वपिषि प्राणिति, श्वसिति, जक्षिति । अथिति किम् ? रुद्यत् । शि।त इति किम् ? रोत्स्यत, स्वप्स्यति ॥ ८८ ॥ दिस्योरीट । ४ । ४ । ८९ ।। रुत्पथकात् दियोः शितोराद्रीिट् स्यात् । अरोदी त्, अरोदीः ॥ ८९ ॥ अदश्चऽ । ४ । ४ । १० । अत्ते रुपकच दिस्थोः शितोरादिरट् स्यात् । आ - दत् , आदर, अरोत् , अरोद्ग ।। ९० । १ ‘सिचि परस्मैः” ( ४-३-४८ ) सूत्रात् शुद्धिं ।
