स्वोपजलधुवृत्तिः (२४९) अः चत हविःक्षीरे । ४ । १ । १०० ।। आतेः श्रयतेश्च क्ते हविषि क्षीरे धै र्निपात्यते । युतं हविः, तं क्षीरं स्वयमेव । हबिक्षीर इति किम् ? श्राणा यया ॥ १०० ॥ अपेः प्रयोगैक्ये । ४ । १ । १०१ ।। श्रुतेः जायतेर्वा ण्यन्तयैकस्मिन् प्रयोक्तरि क्ते ओं परे हविःक्षीरयोः श्रुर्निपात्यते । श्रुतं हविः क्षीरं वा चैत्रेण । हविःक्षीर इत्येव ? अपित यवागूः। प्रयोक्य इति किम् ? अपितं हविरेंत्रेण मंत्रेण ॥ १०१ ॥ - इउड़ सकृत् । ४ । १ । १०२ ॥ अन्तस्थास्थानानिउ-कृत्सकृदेव स्थात् संवीयते ।
- ११ १७३ ॥
दीर्घमवोऽन्यम् । ४ । १ । १०३ । बेग्घर्जस्य धृदयं दूध स्यात् । जीनः। अव इति किम् ? उत । अन्त्यमिति किम् ? सुप्तः ॥ १०३ ॥ खर-हृन्गमोः सनि 'धुटि । ४ । १ । १०४ । स्वरान्तस्य हनगमोश्च धुडादौ सनि दीर्घः स्यात् । चिचषति, जिघांसति, संजिगांसते । ध्रुटीति किम् ? यिविषति ॥ १०४ ॥ तन वा । ४ । १ । १०५ । तनेQडादौ सनि दीघ वा स्यात् । तितांसंति, ति तंसति । धुदीत्येव १ तितनिषेति ॥ १०५ ॥ १ “अपथमान्तस्य भुट्ट" (१-१-११ पृ० ३}