स्त्रोपङ्गलधुवृतिः ( २२३ ) परोक्षाय आम् स्यात् , आमन्ताच्च परे कृभ्वस्तयः परो क्षान्ता अनुप्रयुज्यन्ते । ईहाञ्चक्रे, ईहास्बभूव, ईहामास । गुर्विति किम् ? इयेष । नामीति किम् १ आनर्च । आ- दीति किम् ? निनाय । अनुच्छूणरिति किम् ? आनच्छे, पोर्णनाव ॥ ४८ ॥ Gभृष्ट-उषन्समिन्धेर्नवा । ३ । ४ । ४९ ।। एभ्यो धातुभ्यः परस्याः परोक्षाय आम् वा स्यात्, आमन्च परे कृभ्वस्तयः परोक्षान्ता अनुपयुज्यन्ते । जा गरश्चकारजागराम्बभूव, आगरमासजजागार । ओषश्चकार, ज्योष । समिन्धाश्चक्रे, समीधे ॥ । ४९ ॥ । भी-ही-भू-होस्तिध्वत् । ३ । १ । ५० ।। एभ्यः परस्याः परोक्षाया आम् वा स्यात्, स च तिनवत्, आमन्ताच्च परे कृभ्वस्तयः परोक्षान्ता अनुपयु- ज्यन्ते । बिभयाञ्चकार, बिभयाम्बभूव, बभयामाम, बिभाय । जिह्रयाञ्चकार, जिहाय । बिभराञ्चकार, बभार । ह्वाञ्चकार, तुङ्गव ॥ १९ ॥ तेः फित् । ३ । ४ । ५१ ।। वेतेः परस्याः परोक्षाया आम् किं वा संग्रात् , आम तु उक्षाम्प्रचक्षुरित्यत्र प्रस्य व्यवथानाद् दुष्टप्रयगाऽऽशङ्कया नगरस्य मार्गान् पथ छ न्. सेकवत प्रचकु “ इयाथों घटितः । उपसर्गस्य क्रियाविशेषकवेन तस्थ झाडे रुपसर्गस्य व्यवधान भ मन्यते मनीषिभिः।fत पाया ग्रथममास’ इति प्रयोगस्यापि कथ मपि सत्यत्र घटते, ‘प्रथमम्' इत्यस्य क्रियाविशेषणवादिति लघ्न्यासकारमतम। यच्च कालिदासेन कविना रघुवंशे “शत्रशया यो नहुय चर(खु० १३-३६) इन्थाम्प्रत्ययद व्यवर्हित कृग प्रयोगो लिखितः स तु व्याकरणदृष्ट्या प्रामाटिक एव अतिभाति । यच्छत् हृदादिव, ऊऍग्न आदादिको धातु | । १ किमाद् गुयशतिश्रेष्ठ , तेनाSSमि परेऽपि त्रिदो न गुण ।
