( २१४) स्वोपज्ञलघुवृत्तिः कारार्थं इति किम् १ केतयति ॥ ६ ॥ शन्दन्-न्-वधानिशानाऽऽर्जवविचार वैरूप्ये दीर्घश्चेतः । ३ । ४ । ७ । एभ्यो यथासङ्ख्यं निशानाद्यर्थेभ्यः स्वार्थे सन् स्यात्, दीर्घश्चैषां द्वित्वे पूर्वस्येतः। शीशांसति, वेदां सति, मीमांसते, बीभत्सते । अर्थक्तिः किम् ? अर्थान्तरे मा भूत् ? निशानम् , अवदानम् , मानयति, बाधयति । आI धातोः कण्ड्वादेर्यंकू। ३ । ४ । ८ । एभ्यो धातुभ्यः स्वार्थे यक् स्यात् । कण्डूयति, कण्डूयते, महीयते । धातोरिति किं ? कण्डूः ॥ ८ ॥ व्यञ्जनादेरेकस्वराद् भृशऽऽभक्ष्ण्ये यडू वा । ३ । ४ । ९ । गुणक्रियणमधिश्रयणादीनां क्रियान्तराळ्यवधानेन साकल्येन संपत्ति फलातिरेको धा धृशत्वं। प्रधानक्रियाया विक्लेदादेः क्रियान्तराब्यबधानेनाऽऽधृतिराभीक्ष्ण्यं । त * द्विशिष्टार्थवृत्तेर्धातोव्यंजनादेरेकस्वराद् यद् वा स्यात् । पापच्यते । व्यञ्जनादेरिति किम् ? भृशमीक्षते । एकम्ब रादिति किम् ? भृशं चकास्ति । वेति किम् ? लुनीहि तुमीहीत्येवायं लुनातीत्यादि यथा स्याच ॥ ९ ॥ अटयति-सूत्रि-मूत्रसूच्यशुणः। ३ । ४ । १० ।। एभ्यो भृशाssभीक्ष्ण्यार्थवृत्तिभ्यो यङ् स्यात् । अष्टा- टयते, अरार्यते, सोसूयते, मोसूयते, सोमुच्यते, अश १ पचनादे*/ ।
