+ ( १४४ ) - हैमशब्दानुशासनस्य तदर्थार्थेन । ० ३ । १ । ७२ | चतुर्घथं यस्य तेनार्थेन चतुर्यन्तं समासस्तत्पुरुषः स्यात् । पित्रर्थं पयः, आतुरार्या यवागूः तौथेनेति किम्? पित्रेऽथैः ।। ७२ ! पञ्चमी भयायैः। ३ । १ । ७३ । पश्चभ्यन्तं भयाद्धेरैकार्यं समासस्तत्पुरुषः स्यात् । वृकभयम् , वृकभीरुः ॥ ७३ ॥ क्तेनासवे । ३ । १ । ७४ । असरवधृतैर्या पञ्चमी तदन्तं क्तान्तेन समासस्तत्पु रुषः स्यात् । स्तोकान्मुक्तःअल्पान्मुक्तः। असर्च इति किम् ? स्तोकाद् बद्धः ॥ ७४ ॥ । , परःशतादि । ३ । १ । ७५ ।। अयं पश्चमीतत्पुरुषः साधुः स्यात् । पॅरश्शताः, परः सहस्राः ॥ ७५९ ।। षष्ठययत्नाच्छेषे । ३ । १ । ७६ ।
- शेषे ” ( है० सू० २-२-८ पृ० ८० ) या षी त
न्तं नाम नाम्नैकार्यं समासस्तत्पुरुषः स्यात् । न चेत्ख शेषो—नाथ” (है० सू० २-२-१० पू० ६७) इत्यय्त्नाि त्व्रजपुरुषः । अयत्नादिति किम् ? सर्पिषो नाधितम् । शेष इति किम् ? गवां कृष्णा सम्पनसैरा ॥ ७६ ॥ १ अत्र ‘‘असत्वे इसे ” (३-२-१२) इति सूत्रेणाकु समास । २-शतात परं परःशता, एवं मरोलक्षा इत्याद्य , अत्र परशब्दस्य पूर्वं निपातः स् इत्यागमश्च निपातनादज्ञेयः, सकारान्तो ना पर शब्दोऽपि । स० ।