स्त्रोपन्नछत्रुवृत्तिः ( ४१ ) वः शेषे । १ । ४ । ८२ । आभन्यविहितात्सेरन्यो शुश्शेषस्तस्मिन्परे अनड्- इचतुरोरुतो वा स्यात् । अनन्अनड्वाहौ। प्रियध त्वाः, मियचत्वारौ । शेष इति किम् ? हे अनड्वन् ! है प्रियचस्व ! ॥ ८२ ॥ सख्युरतोऽशयेत् ।१ ।४।८३। सख्युरिदन्तस्य शिवी शेषे श्रुटि परे ऐन स्थात् । सखायौसखायःसखायम् । इत इति किम् ? सरूपौ स्त्रियौ । अशाविति किम् ? अतिसखीनि । शेष इत्येव ? हे सखे ! ॥ ४३ ॥ ऋदुशनस्पुरुदंशोऽनेहसश्च सेर्डः । १ । ४ । ८४ । श्चन्तादुशनसादेः सख्युरितश्च परस्य शेषस्य सेड स्यात् । पिता, अतिपिता, कर्ता, उशना, पुरुदंशा, अनेहा सखा ॥ ८४ ॥ नि दीर्घः । १ । ४ । ८५। शेषे त्रुटि परे यो नस्तस्मिन् परे स्वरस्य दीर्घः स्यात् । राजा, राजानौ, राजनः राजानम् । वनानि, कलॅणि । शेष इत्येव १ हे राजन् !॥ ८५ ॥ न्महतोः । १ । ४ ।। ८६ । न्सन्तस्य महत्त स्वरस्य शेषे श्रुटि परे दीर्घः स्यात् । श्रेयान, श्रेयांसी । महान्, महातौ ॥ ८६ ॥
