( ३४ ) हेमशब्दानुशासनस्य सख्युः २, पत्युः । य इति किम् ? अतिसखेःअधिपतेः २ ॥ ३६ ॥ ऋतो हुए । १ । ४ । ३७ ।। अतः परयोः ङसिङसोर्द्धरं स्यात् । पितु,पितुः ॥३॥ तृ-स्वसृ-नप्तृ-नेष्ट-वष्ट-अन्तृहोतृपोतृ-प्रशाखो घुट्था । १ । ४ । ३८ । तृच् वृत्रन्तस्य स्वस्रादीनां च न क्षुटि परे और स्यात् कत्र्तारम्, कर्तारौ २, कर्तारः। स्वसारम्, नसारम् नेष्टारम्, त्वष्टारम्, क्षत्तारम्. हीतारम् " पोतारम्, प्रशास्तार। खुदीति किम् ? कथं कुलम् पश्य ॥ ३८ ॥ अडों च । १ । ४ । ३ । ऋनो वै बुडि च परे अर् स्यात् । नरि१ नरम् ॥१९॥ मातुमतः पुत्रेऽहं सिनाऽऽमन्ये । १ । ४ । ४० । मातुरामन्त्र्ये, पुत्र वर्तमानस्य सिना सह मातः स्यात् अहें अशंसायाम्। हे गागमात ! पुत्र इति किम् १हे मातः! हेगाणीमातृके वत्से! अहं इति किम् । अरे गार्गीसातृक ! || ४० || ह्रस्वस्य गुणः । १ । ४ । ४ ४१ । आमन्त्र्यार्थवृत्तेर्हस्वान्तस्य सिना सह शुणः स्यात् । हे पितः !, हे मुने ।। ४१ ।। एवंप्ः । १ । ४ । ४२ ॥ आमन्त्र्यार्धवृत्तेराबन्नस्य सिना सहंकारः स्यात् । हेमाले , हेबहुराजे! ! ४२ ॥
