( २० ) हैभशब्दानुशासनस्य घोषवति । १ । ३ । २१ ।। आत्परस्य पदान्तस्थस्य रोर्वोषवति परे उः स्यात् । धम्म जेता ।। २१ ।। अवर्णभोभगोऽघोर्युगसन्धिः । १ । ३ । २२ ।। अवर्णाद्भगोअघोभ्यश्च परस्य पदान्तस्थस्य षयति परे टुछ स्यात् । स च न सन्धिहेतुः देवा यान्ति, भो यासि, भो हस , अघो वद ॥ । २२ ॥ } व्योः । १ । ३ । २३ । अवर्णात्परयोः पदान्तस्थयोर्यययोर्घषयति परे लुरु स्यात् । स चासन्धिः । वृक्षवृश्चमव्ययञ्चचक्षाणो वृक्ष । अव्ययू , द्युक्षयाति, अव्ययाति ॥ २३ ॥ स्वरे वा । १ । ३ । २४ । अवर्णाभोभगोअघोभ्यः परयोः पदान्तस्थयोर्वेययोः स्वरे परे लुग्वा स्यात् । स चासन्धिः । पट इह, पटविह । धृक्ष इह वृक्षबिह । त आहुःतयाहु। तस्मा इदम्, तस्मायिदम् । भो अग्न, भोयत्र । भगो अत्र, भगोयत्र । अघो अन, अधोयत्र ॥ २४ ॥ अस्पष्टाववर्णावनुचि वा । १ । ३ ।२५। अवर्णाभोभगोअघोभ्यः परयः पदान्तस्थयोर्घथयो- स्पष्टावीषत्स्पृष्टतरौ बयौ स्वरे परे स्याताम् । अवर्णातु परयोर्योगैरुच्चज्जै स्वरेऽस्पष्टौ वा स्याताम् पटङ्,असाउँ, कथं, देवर्, भोकैंत्र, भगोयें, अघोषंत्र । अवर्णास्वनु- छि वा । पटविह, पटर्वािह २ } असाविन्दुः २, तयिह २, तस्मायिम् २ ॥ २५ ॥
