( १४ ) हैमशब्दानुशासनस्य वि ३ ३ वा । १ । २ । ३३ ॥ इ स्थानः प्लुतः स्वरे परेऽसन्धिर्वा स्यात् । लुनीहि ३ इति । हुनीहीति ॥ ३३ ॥ ईदूवेद्विवचनम् । १ । २ । ३४ । ई ऊ ए इत्येवमन्तं द्विचनान्तं स्वरे परेऽसन्धिः स्यात्। सुनी इह, साधू एतौ, माले इमे, पंचते इति । इंद्रे देदिति किम् ? वृक्षावत्र । द्विवचनमिति किम् कुमार्यत्र ॥ ३४ ॥ अदो मुमी । १ । २। ३५। । अदसः सम्बन्धिनौ भुमो इत्येतौ स्वरे परे ऽसन्धी स्याताम् । अनुक्षु ईचा । अमी अश्वः ॥ ३५ ॥ चादिः स्वरो ऽनाद । १ । २ । ३६ । आश्वधैश्वादि’ स्वरः स्वरे परे ऽसंम्धिः स्यांत् । अ अपेहि, इ इन्द्रम् पश्य, उउत्तिष्ठ, आ एवं किल मन्यसे, आ एवं नु तत् । अनाडिति किम् ?"आ इहि एहि ॥३६ ओदन्तः । १ ।२ । ३७ । ओद्न्तःि स्वरे परेऽसन्धिः स्यात् । अहो अत्र ॥३७ सौ नवेतौ । १ । २ । ३८॥ सिनिमित्त ओदन्त इतौ परेऽसन्धिर्वा स्यात्। पडो इति, पटविति ॥ ३८ ॥ ॐ चो । १ । २ । ३६। उ चादिरित पेरेब्सन्धैिर्वा स्यात् । असन्धौ च उष्ट् ऊं इति दीर्घऽनुनासिको वा स्यात् ) उ इति , * इति , बिलिं ! ३९ ॥ =
