इत्येवमल्पाक्षरतरं वाक्यं प्रयुञ्जीत प्राज्ञः । वृथा बाचं न तन्वीत । ४४७–स दिने दिने दीनतरामवस्थां प्रतिपद्यत इति वक्तव्यम् । दीनादिति हेयम् । दीनादित्यत्र पुस्त्वं नपु'सकत्वं वा कथम्। न हि ब्रूमः स पटोः । पटुतरो भवतीति । किन्तर्हि स पटुभूत्वा पटुतरो भवतीति ४४८-इतो : वर्षे बङ्गषु नवद्वीपमण्डलान्तर्गते प्रथिते कृष्णनगरे प्रमथनाथ इत्यादि रुपन्यास एव निरस्तसमस्तदोष आश्रयः। वर्षमेकं व्यतीतमिति मध्ये वाक्यमनन्वितं गडुभूतं पदकदम्बकम् । ४४९pणपणेनाऽपि नित्य मित्यादि वक्तव्यम् । प्राणाः पण इत्येकवचनं श्रेयः । पण इति ग्लहो ? भवति । प्राणाः पणत्वेन रूप्यन्ते तेन युक्तमेकवचनम् ।.४५०–न हि तेन तस्य सुभाषितस्यार्थे लोकव्यवहारेऽनुभूत इत्येवं वक्तव्यम् । स्वस्या नुभवः स्वानुभवः । स्वस्येति कर्तरि षष्ठी। अनुभवो नास ज्ञानं भवति । प्रत्यक्षे च ज्ञानविशेषः। ज्ञानेन प्रत्यक्षज्ञानं लब्धमित्यर्थः प्रत्यायितो भवति । न चैष प्रत्यायिययिषित इत्यलमनेन वाग्ढ़म्बरेण। ४५१–राजराज इति कुबेरस्य रूढिः। तथा चामरः--मनुष्यधर्मा धनदो राजराजो धनाधिप इति । तेन परमराजो महाराज इति वा वक्तव्यम् । ४५२–साक्षात्प्रत्यक्ष तुल्ययोरित्यमरे साक्षाच्छब्दः प्रत्यक्षपर्यायः पठितः। तथापि लक्ष्येषु क्रियाविशेषणत्वेन प्रयुक्तो दृश्यते न तु विशेषणमात्रत्वेन । तेन प्रत्यक्ष त्वा दिति वक्तव्यम् । ४३-—अन्यासामादर्तारो मानयितार इति वा वक्तव्यम् । अवेक्षका इति वा । ४५४-मादृशामित्येव । विषये इति तु परिहार्यंम् । , सम्बन्धमात्र तुविवक्षितं न वैषयिकमधिकरणम्। ४५५ -स्नेह्रसर्वस्वमीष्ट इति वक्तव्यम् । ४५६-यथातथमिति वक्तव्यम् । यथायथं यथास्वमिति भवति । यथा ते यथायथं गृहाणि सम्प्रस्थिताः। स्वं स्वं गृहं प्रति गन्तुं प्रवृत्ता इत्यर्थः ।४७-तिररिमबद्बहुत्व एव प्रयुज्यते । तथा च ! प्रयोगः—आलाने गृह्यते हस्ती वाजी बनासु गृह्यत इति । ४८–राष्ट्रभाषास्वं गायसीत्येव संक्षिप्त वचो निर्द्रष्ट' च । किं च राग इति गीतेन, समानर्थको न। आङ्पूर्वो लपिरपिं संबोधने बंर्तते नोच्चारणे । ४५९-वैषम्ये गये द्वौ द्वौ प्रयुज्येते, त तु कुत्रशब्दो
