२५२--पुनश्शब्दः पक्षान्तरे वर्तमानो वाक्यादौ न प्रयुज्यते । दुर्द्धरूटा इति च वक्तव्यम् । दुर्द्धरूढाः पुनरित्येवं न्यासः कार्यः। २५३–कल्याणोदलीय कल्पत इति तु युक्त वचः स्यात् । उदर्कः फलमुत्तरमित्यमरः । तेनोदकेंऽ न्तो न भवति । २५४–“पितरि साचकशब्दोऽप्रसिद्धः । न च प्रकृति प्रत्ययपरिचयोऽस्तीति नूत्ना अप्रयुक्ताः शब्दा कल्प्याः । २५–विनयिनि ः गुणाःगुणिनि श्रीः, श्रीमत्याज्ञा, आज्ञापके च राज्यम् इत्येवं प्रक्रमसाम्यं भवति । २५६–लगनमिति भ्वादेर्लगतेल्त्रुटि रूपम्। प्रयोगस्त्वस्य धातोरत्यर्थं बिरलोऽर्वाक्तनश्च । अत्रार्थे व्यसनमासङ्गो ऽभिनिवेशो वा प्रयोक्तव्यः। २५७. -जनसामान्यस्येति वक्तव्यं जनसमष्टेरिति वा । जनसाधारणं तु जनैः साधारणं भवति। २५८सक्षण इति निर्यापारस्थितिको भवति न तु सव्यापारः। क्षण उत्सव इत्यप्यर्था न सुषु,संगच्छते । अनुप्रास प्रिय एव कश्चिद्रभसादेवमाहमर्थसाङ्गत्यमनपेक्षमाणः । शिष्यशिक्षापरायणा। । इति तु वक्तव्यम् । २५९-संस्कृतज्ञा इति वक्तव्यं संस्कृतं विद्वांस इति बा। संख्या गणन विचारो बिवेकरच भवति । तद्वान्संख्यावान् विचार चान् विवेकी विमर्शकः । अमरेण तु पण्डितपर्यायत्वेन संख्यावानिति पठितम्। विविच्य तु पर्यायवचनाः प्रयोक्तव्या न साङ्कर्येण। २६०–अध्य यनमित्यधिकम् । अधीयानानामित्येव पर्याप्तम् । अथवाऽधीड् क्रियाविशेषे पठितोपीह क्रियासामान्ये वर्तते । यथा शपथं शपत इत्यत्र शपिः। तेन न कश्चिदोषः। २६१–अस्मिन्वस्तुन्येते गुणा एते च दोषा इतीत्येवं वक्तव्यम् । न हि मुधा स्वाभाविकः पदक्रमोऽन्यथनीयःअनपेक्षितं वा पदं प्रयोजनीयम् । २६२–प्रायेण समाप्तिरभूदिति वक्तव्यम् । आविष्काराः समाप्तप्राया इति वा । प्रायो भूम्न्यन्तगमने। समाप्तेः प्रायो भूमा बाहुल्यमिति समाप्तिप्रायः । अत्र क्लीबत्वं कुतः स्यात् ।। २६३-शिक्षा भासयां यया शिक्षया""सा नार्हति समादरमिति वक्तव्यम् । शिक्षाया आभास इवाभासोऽस्या इति शिक्षाभासा। अथवा शिक्षावद् आभासत इति शिक्षाभासा। पचांद्यच् । यथा हेतुवदाभासते इति हेत्वाभासः २६४-अन्न प्रसाद इति क्रुपया गतार्थ इति प्रसादभूतमित्यपनीय फलितमित्यादि पदं
