पृष्ठम्:शब्दापशब्दविवेकः.djvu/२०७

[ १४३

अथ प्रकीर्णकम्

१६७-सतीत्वं कालेन स्वप्नायितं भावीति केचिदाशङ्कन्ते ।
१६८–सेयमुपविंशानां वर्षाणां घटना। नैनां विस्मृतो लोकः ।
१६९-भूकम्पस्य दिनत्रयात्पूर्वमेव कोयटात उदडयन्त शकुनय इति वार्ता।
१७०-तेजोदीप्राया अमुष्या बालिकाया नावVयकता दीक्षायाः ।
१७१-तेषामेव दृष्टाघहममूल्यःपरे तु मामकिञ्चित्करं गणयन्ति ।
१७२ -अवाप्सीर्महिषों ’ज्यां रणे निर्जित्य रुक्मिणीम् ।
१७३–अहो पङ्कजपरिचयसुरभिः प्रातस्तनः समीरश्चतुर्दिग्र विचरन् सन्तर्पयतीन्द्रियाणि ।
१७४-संस्कृतपत्रिकेयं महिशराज्येनोपजीव्यते ।
१७५-शक्तिमनतिक्रम्यामश्रेयसि यत्न महान्तमतिष्ठत ।
१७६–व्यतिक्रमस्य कृते तर्जितः सुतः स्वरूनैर्वोभिः पितरं भृश मतौत्सीत्
१७७–न हि बस्तुस्थितिपरिवृत्तिमात्रेण सन्तुष्टिर्ना भवित्री ।
१७८-धनधान्यस्य च स्फीतिः सदा मे वर्तमां गृहे।
१७९-हे रोहिणि ! त्वमस्य शीतकरस्य भार्या, एनं निवारय पतिं सखि! दुर्विनीतम् ।
१८०-तेनेदं काञ्चनमयं निर्मितं पुरमुत्तमम्।
१८१-उस्तिष्ठते वासुकिनाथि दष्ट: १
१८२–गुरुभिः शिष्या आत्मनिर्भरतामनुशिष्याः।
१८३–बझपानि त डागानि सारसाः समुपासते ।
१८४--ततः समा मासो दिवा रात्रिरिति कालभेदोध्यजायत ।
१८१ -गरलभरयाऽनया नीत्या मिथो भेदिताः प्रजा नामभ्यो ! ऽविदुः ।
१८६–क्षीरौदनं गन्धयुतं विधाय स आदयत् किञ्चन तन् तर्जम् ।
१८७–अनादेः कालान्मनुष्यस्येयमिच्छIऽभूद्यत्स पक्षिगण इवाकाश उड्डीयेत ।