३४६ तदिमाहः– * “रसो वै सः, रसं हेवायं लब्ध्वाऽनन्दी भवति इति । ब्रदैव सुखम् इति, ब्रह्म लब्ध्वा सुखी भवतीत्यर्थः । परमपुरुषः स्वेनैव स्वयमनवधिकातिशयसुखस्सन्' परस्यापि * सुखं भवति सुखरूपत्वाविशेषात्; ब्रह्म यस्य ज्ञानविषयो भवति स सुखी भवति ! ' ज्ञानानुकूलत्वस्य विषयानुकूल्यप्रयुक्तत्वे श्रुतिमाह तदिदम् इति । अस्यां श्रतौ ब्रह्मणः सुखरूपत्वाप्रतीतेः तां व्याचष्ट ब्रदैव इति । तच्छब्दः कारणतयां प्रकृतब्रह्मपरामर्श – इत्यर्थः । अत्र सुखवाचिशब्दः कः ? 'यो यस्य सुखं भवति तन्न स्वस्यापि सुखं भवति ; एवं "परस्य भोग्यभूतं ' ब्रह्म न स्वभोग्यमित्य त्राह परमपुरुषः इति । स्वयम् । स्वसा इत्यर्थः । सुखरूपत्वाविशेषात् इति । स्वपरबेिभागरहितम् , '“ आनन्दो ब्रह्म । " इत्यविशेषेण आनन्दत्वकथना दित्यर्थः । तर्हि “रसो वै सः, रसं वायं लब्ध्वाऽऽनन्दी भवति ? इति परं प्रतेि आनन्दत्वश्रवणं कथमित्थवाह ब्रह्म यस्य इति । “ब्रह्मा, परस्य ज्ञानविषयश्चेत् तस्य सुखं भवति; स्वस्य ज्ञानविषयत्वे स्वस्य सुखं भवति; अतः यस्य ज्ञानविषयभूतं ब्रह्म , अविशेषेण, तस्य तत् सुखमिति जीवस्यापि सुखरूपं भवति ? इति * तस्याः श्रतेरर्थ : -- * इत्यर्थ । १. अनवधिकातिशयसुखी परस्यापि-पा. | २. सुस्वाय भवतीत्यर्थः-पा. ३. भवतीति कचिन्न दृश्यते । ४. लोके यो यस्य-पा. ६. भोग्यम्-पा० ७. इत्यविशेषादानन्दत्व-पा० ९. * इत्यर्थः ' इति चिन्न दृश्यते । 1. तै, उ. आ. ५-१. 2. तै. उ. भू. ६.
