तात्पर्यदीपिकायुक्तः अनाधातवेदसिद्धान्तानाम् इयमनुपपत्तिः “'सधैः कर्ममि आराधितः, परमेश्वरः, भगवान् , नारायणः तत्तदिटं फलं ददाति ?' इति वेदविदो वदन्ति । यथाऽऽदुः वेदविदग्रेसराः द्रमिडाचार्या –“ फलसंबिभत्सया कर्मभिरात्मानं पिग्रीषन्ति, स प्रीतोऽलं फलाय —इति शाम्रपर्यादा” इति । फलसंबन्धच्छया कर्मभिः यागदानहोमादिभिः, इन्द्रादिदेवता मुखेन, तत्तदन्तर्यामिरूपेण अवस्थित, इन्द्रादिशब्दवाच्यं, परमात्मानं , ििनम्नर्गस्य निधीयमानं 'नसाधनमेव, तत्र कालान्तरभाविफलस्य क्षणेिकाय : क्रियायाः धनत्वायोगात्, अपूर्ववलप्तिः – इत्यर्थ । परिहरति नाघ्रात इति । भगवच्छब्दः –"फलप्रदानानुगुणज्ञान शक्तयादिपौष्कल्यपरः; नारायणशब्दः – प्राप्तिपरः : ईश्वरान्तरसापेक्षत्वव्यावृतेि. परः - परमेश्वरशब्दः ।। वेदविद्वचो दर्शयति यथाहुः इति । भाप्यग्रन्थं व्याचष्ट फल इति । आत्मानम् – इति पदं व्याचष्ट इन्द्रादि इति । इन्द्रदिदेवतामुखेन इत्यन्वय । आत्मान्तरव्यावृत्यथै “परमात्मान' मितेि पदम् । भगवच्छब्दः पूर्ववत् । वासुदेवशब्दः – अन्तरात्मत्वे प्रमाणद्योतकः; सर्वत्रासौ समस्तं च ) इत्यादि ।
- “फलसंबिभन्त्सया”-इति पाठो युक्तः । सन नलोपनिमित्तविरहात - इति
केचित् । ३. सर्वकर्मभिः-पा० २. प्रीतोऽयम्-पा . ४. नत्साधनत्वमेव-पl० 1. वि. पु. १-२-१२.
