यथा, 'भो कामो देवदत्तगृहं गच्छेत् ' इत्युक्त, भोजनकामस्य दत्तगृहगमनम्य अवगम्यते ; एवभत्रापि नि' । न हेि, क्रियान्तरं प्रतेि कर्ततया श्रुतस्य क्रियान्तरे कर्तृत्वकल्पनं युक्तम् : ' “यजेत ' इति हि' यागकतया श्रतम्य बुद्रौ कर्तृत्वकल्पनं क्रियन ; बुद्धेः कर्तृत्व कल्पनमेव हि नियोज्यत्वम् । यथोक्तम् :- “नियोज्यः स च कार्य यः, म्बकीयत्वेन बुद्धयत ' इति । 'यष्टत्वामुgणं तद् बाढूम्' इति चेन्; देवदत्तः पवेन् इति तदुदाहरणन वेिशदयन् ियथा नि । एवमत्रापि इति । स्वर्गकामस्य तात्पर्यदीपिकायुक्तः ति इति । । क्रियान्तरं प्रित कर्तृतयः श्रवणम् ! अस्थ क्रियान्तर कर्तृत्वकल्पनं च किम् ? इत्यत्राह यजेतति हि । इति । कथं बुद्धौ वर्तृत्वकल्पनं कृतं भवतंत्यत्राह ‘बुद्धेः इति । उक्तार्थे तहून्थमुदाहरति यथोक्तम् इति । नेियोज्यत्वं कर्तृत्वानुगुणमिति तत्परत्वमाश्रीयते इति शङ्गते यष्टत्व इति । पांरहरति दवदत्तः इति । २. हिर्न दृश्यते काचित् । ३. बुद्धौ-पा. ४. नियोगकर्तृत्वानुगुणम्-पा. ५. तद्वोध्यत्वम्, तद्वोधकत्वम्, तदुद्धिकर्तृत्वम-पा- ७. हिनस्ति वित् । 1, मीमांसा. ६-१-१. 2. पटिकायाम् उपरि ।
