इत्येतदपि न संगच्छने, व्युत्पत्तिकाले गत्रानयनादिक्रियायाः दुःश्वरूपायाः इष्टविशेषसाधनतयैव कार्यताप्रतीतेः । अतः, नियोगस्य पुरुषानुकूलन्वं सर्वलोकविरुद्धम्; नियोगस्य सुखरूपपुरुषानुकूलतां वदतः स्वानुभवविरोधश्च । “कारीय वृष्टिकामो यजेत ” इत्यादिषु सिद्धेऽपि नियो वृष्टवादिसिद्विनिमित्तस्य’ युष्टिव्यति रेकेण नियोगस्य अनुशूलता नानुभूयते । यद्यपि, अस्मिन् जन्मनि वृष्टयादि तात्पर्यदीपिकायुक्त 1. कार्यता प्रतीयते-पा. व्युत्पत्ति इति । नियोगस्य अनुकूलत्वे प्रमाणाभावमुपसंहरति अत इति । 'अतः ! - सुख स्यैव पुरुषानुकूलत्वात्, नेियोगस्य च सुखनिमित्तत्वाच्चेत्यर्थ । यद्वा, केवल विधिपदेन दुःखरूपधात्वर्थमात्रप्रतीतेः, पदान्तरसमभिव्याहृतार्थविशेषस्य साधन तया प्रतीतेश्च इत्यर्थः । योग्यानुपलम् दृषणमाह नियोगस्य इति । यागादि जन्यपरमापूर्वस्य 'अन्त्येष्टद्यनन्तरभावित्वात्, तड़यावृत्यर्थम् “कारीया वृष्टिकागो यजेस ' इत्युक्तम् । यद्यपि इति । वृष्टयादिसिद्धयनियमन्नियोगोऽनुपपन्न इति तदनुकूलावाननुभवः इति चेन्न , वृष्टयाद्यसिद्धिरपि नियमेन 'नास्तीति कदाचित् नियोगः सिद्धयतीति । तदानीं नियोगसुखाननुभव' इति योग्यानुपलम्भ स्वानुभ-पा ३. पुरुषार्थानुकूलताम्-41 ८. निमित्तत्वध्यतिरेकेण , निमित्तपुष्टि व्यतिरेकेण, निमित्ततुष्टयादिव्यति. २८७ ७, इतेि चेन-पा, ८. नासीदिति-पा० ५, इतिर्न दृश्यते ऋवित् । ५. योग्यानुपलम्भदूषणम्-ा.
