गुणाकरः इति चेत्, सत्यम् । “ स एव ईश्वरः एकेनांशेन कल्याण गुणाकरः, स एव ' च अन्येनांशेन हेयगुणाकरः” इत्युक्तम्, द्वयोरंशयोः ईश्वरत्वाविशेषात् ।। द्वावंशैौ यत्रस्थिौ इति चेत् , कस्तेन लाभः ? एकस्यैव एकेनांशेन नित्यदुःखित्वात्, अंशान्तरेण सुखित्वमापे न ईश्वरत्वाय कल्पते । यथा ददत्तस्य एकस्मिन् हस्ते चन्दनपङ्कानुलेपः केयूर कटकागुलीयकालःारः, एतस्यैवान्यस्मिन् हस्ते मुद्भराभिघातः, काला नलज्वालानुप्रवेशव, तद्वद '"ईश्वरस्य' स्यात् इनि, ब्रह्माज्ञानपक्षादपि पर्श न भवति । तथा जीवत्वानुगयुक्तश्धांशे जीवगतदोष न प्रसजन्ति त्यर्थः । परिहरति सत्यम् इति । तत्राय अंशिन एकवान् ईश्वरस्यैव दोषः प्रसजति इत्यर्थः । पवास्थःात् जीवातदोषः न ईश्वरस्पृक् इतेि शङ्कते द्वावंशैो इति । दृषयति कः इति । इश्वरस्य चेन्नत्वेन स्वांशजीवगतसर्वदुःख तिसन्धातृत्वात् अंशान्तरेण युस्वित्वं न ईश्वरत्वाय भवति इत्यर्थः । तत्र दृष्टान्तमाह यथा इति । पेहि काल्पमुखस्य, भाक्षसुखस्य च स्थाने चन्दनानुलेपः, केयूराद्यलङ्कारश्च । ऐहिकाल्दुःख ना' नन्नदुःश्वस्थने मुराभिहतिः', कालाप्ति स तात्पर्यदीपिकायुक्त २. * ईश्वरः”-क्रचिदतन्नास्ति । ३. तेनांशेन-प . ४. चकारः कचिन्नास्ति । ८. पानुलेपनकेयूर-पा० ९. तस्यैव-पा० 1०, ईश्वरः-पा०
