सामग्री पर जाएँ

पृष्ठम्:विक्रमाङ्कदेवचरितम् .djvu/217

विकिस्रोतः तः
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति

भाषा युद्ध में गौड या बंगाल के राजा को जीत कर उसके हाथियों को छीन लेने वाले, कामरूप या असाम के राजा की समृद्ध प्रतापश्री को समूल नष्ट कर देने वाले उस राजकुमार विक्रमाङ्गदेव की बरफ के समान श्वेत कीर्ति को, सूर्य के रथ के पहिओं की घड़घड़ाहट से प्रात: काल की निद्रा के आनन्द से वचित अर्थात् जागपड़ी हुई सिद्ध नामक देव कन्याएँ, पूर्वाचल के नीचे के भागों में गाया करती थीं । श्रासीत्तस्य समुत्सुकः सुरपतिः संग्रामसंदर्शने सेहे किन्तु न गाढपीडितधनुष्टङ्कारमुचैश्रवाः । श्रारूढः सुरवारणं रणरसक्रुद्धेभगन्ध-ग्रहात् तेनाप्येष पलायनप्रणयिना दूरं समुत्सारितः ॥७५॥ अन्वयः सुरपतिः तस्य संप्रामदर्शने समुत्सुकः अासीत् । किन्तु उच्चैःश्रवाः गाढपीडितधनुष्टङ्कारं न सेहे । (अतः) एषः सुरवारणम् श्रारूढः । (किन्तु) रणरसक्रुद्धेभगन्धग्रहात् पलायनप्रणयिना तेन अपि एषः दूरं समुत्सारितः । व्याख्या सुराणां देवानां पतिः स्वामीन्द्रस्तस्य विक्रमाङ्कदेवस्य संग्रामाणां युद्धानां दर्शने कौतुकेन निरीक्षणे समुत्सुक उत्कण्ठित आसीत् । विक्रमाङ्कदेवस्य विचित्र युद्धकलां सर्वतो निशम्य तस्य युद्धदर्शने कौतुकयुक्तस्सन् समुत्सुक आसीदिति भावः । किन्तूच्चैःश्रवा इन्द्राश्वः ‘हय उच्चैः श्रवाः सूतो मातलिर्नन्दनं वनम्' ܗܝ ܕ - ـــــــــــــــــــــہ ---گ-۵گ۔ ۔