३३० ॥ कलितविस्तरः । पञ्चयति पद्मपत्रनयनः प्रहसितवदन नापि सरक्तं प्रेषति जन जपि च सभुकुटिः। मरुत चबेय सुष्व उदधिः शशिरवि प्रपंते नैव स दोषदर्शि विभवे प्रमदवसगमिथा ।। ०५ ५ अथ खलु भारः पापीयानिदं वचनं श्रुत्वा भूयस्या मात्रा दुःखितो दुर्मन अनात्तमनाः प्रदुष्टमनासा स्वदुहितृनामन्त्रयते । कञ्च भो न शक्यते स बोधिमण्डादुत्थापयितुं । मा खलु मूढः । अचो ऽथ युष्माकं कृतिं न पश्यति । अथ खलु ता मारडुहितरः स्वपितरं गाथाभिः प्रत्यभाषत । १० व्या मधुरं च भाषते न च रक्को गुरुगुणं च निरीचति न च दुष्टः। ईर्या चयीं च पुंचते न च सूडः कार्या सर्व प्रैति आशयो सुगभीरः ॥ निःसंशयेन विहिताः पृषु स्त्रिदोषाः १५ कामैर्विरक्तमनसो न च रागरतः । नैवसथसौ दिवि भुवह जरः सुरो वा यस्य चित्तचरितं परिपालयेथा ॥ य इ स्त्रिमाथा उपदर्शित, तत्र तात प्रविलीषु तख हृदयं भविषः सरागः । २० न दृष्ट एकमपि कम्पितु नास्य चित्तं शैलेन्द्रराज इव तिष्ठति सो ऽप्रकम्प्यः ।
