पृष्ठम्:मृच्छकटिकम्.pdf/१९५

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति
१८७
अष्टमोऽङ्कः

अपि च, अनित्यतया प्रेक्ष्य केवलं तावद्धर्माणां शरणमस्मि ।

पञ्चजना येन मारिता अवियां मारयित्वा ग्रामो रक्षितः ।
अमलः क्व चण्डालो मारितोऽवश्यमपि स नरः स्वर्ग गाइते ॥

शिरो मुण्डितं तुण्यं मुगिडत थितं न मुण्डितं किमर्थ भुण्डितम् ।
यस्य पुनश्च चिसे मुण्डितं साधु सुष्टु शिरस्तस्य मुण्डितम् ॥

गृहीतकषायोदकमेतीवरम् , यावदेतद्राष्ट्रियश्यालकस्योद्याने प्रविश्य पुष्क- रियां प्रक्षाल्य लघु लघ्वपक्रमिष्यामि । ] ( परिकम्य, तथा करोति )

( नेपथ्ये )

 शकारः----च्यिश्ट ले दुश्टशमणका ! च्यिश्ट । [तिष्ठ रे दुष्ट- श्रमणक! तिष्ठ ।

 भिक्षुः---( दृष्ट्वा, सभयम् ) ही अविद, माणहे एशे शे लोअशाल- शंठाणे आअदे। एक्कण भिक्खुगा अबलाहे कि दे, अण्णं पि जहिं जाहिं भिक्खु पेक्खदि, तहिं तर्हि गोणं व णाशं विधिअ ओवाहेदि; ता कहिं अशलणे शलणं गमिश्शं है । अथवा भट्टालके जेव बुद्धे मे शलणे । [ आश्चर्यम् , एष स राजश्यालसंस्थानक आगतः, एकेन भिक्षुणापराचे कृतेऽन्यमपि यत्र यत्र भिक्षु पश्यति, तत्र तत्र गामिव नासां विवापबाह- यति। तत्कुत्राशरणः शरणं गमिष्यामि ? । अथवा भट्टारक एव बुद्धो में शरणम् । ।

( प्रविश्य, सखडेन विटेन सह )

 शकारः-च्यिश्ट ले दुश्टशमणका ! च्यिश्ट; आवाणअमञ्झ- पविश्टश्श; विअ लत्तमूलअश्श शीदं दे मोडइश्श । (इति ताडयति )


न मुण्डितं न संयत्तीकृतं किं मुण्डितम् । थस्य पुनश्चितं मुण्डितं सुप्तुं साधु शिर- स्तस्य मुण्डितम् ।। ३ ।। लट्टिअशालकाहेति । राष्ट्रियश्यालकत्वेन च पुनः संयोगः प्रकर्षख्यापनार्थः । अपूपी द्वावितिवत् वा न पुनरुक्तम् ॥ ही अविद माणहे' इति विस्मयखेदे । नासिकां भिवापवायति । तत्कुत्राहमशरणः शरणं गमिष्यामीति ॥ आपानकं पानगोष्ठी । पिबन्यस्मिन्नित्यधिकरणे ल्युट् । रकमूलकस्य भीषमित्र