वेलालङ्घिपयः पयोधिविसरत्कल्लोलतुल्योदयै-
रालापाविषयैर्यशोभिरखिलं लोकं परिष्कुर्वते ।
लीलानिर्जितशात्रवाय च वयं तुभ्यं किमशास्महे
शैलाब्धीश्वर! मानवेदनृपते! जीवाः सहस्रं समाः ॥ ९ ॥
युष्मत्कीर्तिपयो नितान्तमहता युष्मत्प्रतापाग्निना
तप्ता दण्डकटाहतोऽपि नितरामुत्सिच्यमानं मुहुः ।
नैवायाति विशांपते ! विरलतां नैवोष्णभावं कदा-
प्यादत्ते नरवर्य! किञ्च नितरां माधुर्यमालम्बते ॥ १० ॥
त्रिभुवनकमले त्वदीयकीर्तिः
प्रचुरमरन्दविलासमादधाति ।
बुधसमितिरसौ तु चञ्चरीक-
प्रकरदशामपि तत्र मानवेद! ॥ ११ ॥
सम्पूर्ण चेदं मानमयोदयनाम
प्रकरणम् ।
शुभं भूयात् ।
