पृष्ठम्:ब्रह्मवैवर्तमहापुराणम्.djvu/१२२

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति


अ० १० ब. के. क. ||गणैः सह ॥ १८९ ॥ निदेशं निद्रितं नत्वा प्रययौ स्वालयं मुने॥ सर्वत्रैवं सुकृतिनां समस्तं भगवत्कृपा ॥ १८६ ॥ नेहाश्रयं ॐ|सं• ५. ॐ च नगरं बभूवेशेच्छया भुवि इत्येवं कथितं सर्वं हरेश्वरितमंगलम् ॥ सुखदं पातकहरं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १८७ ॥ |चें ॥ ५३ ॥ |ॐ ॥ ॥ नारद उवाच ॥ ' ॥ कथं " वृन्दावनं नाम काननस्यास्य भारते । व्युत्पत्तिरस्य संज्ञा वा तत्त्वं वद मुतत्त्ववित् ॥ १८८ ॥४| © | ॐ |॥ नारायण ॥ सूत उवाच ॥ ॥ । नारदस्य केदांरनृपतिः वचः श्रुत्वा सप्तद्वीपपतिः ऋषिर्नारायणो मुदा ॥ प्रहस्योवाच निखिलं तत्वमेव पुरातनम् ॥ १८९ ॥४ झ| उवाच ॥पुरा स्वयम् ॥ १९० ॥ आसीत्सत्ययुगे ब्रह्मन्सत्यधर्मरतः सदा ॥ स रेमे छु। सह नारीभिः पुत्रपौत्रगणैः सह ॥ १९१ ॥ पुत्रानिव प्रजाः सर्वाः पालयामास धार्मिकः । कृत्वा क्रतुशतं राजा लेभे केंद्रत्वङ झुमीप्सितम् ॥ १९२ ॥ कृत्वा नानाविधं पुण्यं फल्कांती न च स्त्रयम् । नित्यं नैमित्तिकं सर्वं श्रीकृष्णप्रीतिपूर्वकम् ॥ १९३ ॐ झुकेदारतुल्यो राजेंद्रो न भूतो भविता पुनः । पुत्रेषु राज्यं संन्यस्य प्रियां त्रैलोक्यमोहिनीम् ॥ १९४ ॥ जैगीषव्योपदेशेनॐ कुजगाम तपसे वनम् ॥ हरेरेकांतिको भक्तो ध्यायते संततं हरिम् ॥ १९९ ॥ शश्वत्सुदर्शनं चक्रमस्ति यत्सन्निधौ मुने ॥ चिंरे तवाङ |मुनिश्रेष्ठो गोलोकं च जगाम सः ॥ १९६ ॥ केदारंनाम तीर्थं च तन्नामा च बभूव ह ॥ तत्रायापि मृतः प्राणी सद्यो मुक्तो छु ॐ भवेद्भवम् ॥ १९७ ॥ कमलांशा तस्य कन्या नामा हुँदा तपस्विनी ॥ न वने सा वरं कंचिद्योगशाध्रविशारदा ॥ १९८ ॥ दत्तो दुर्वाससा तस्यै हरेमंत्रः सुदुर्लभः॥ सा विरक्ता गृहं त्यक्त्वा जगाम तपसे वनम् ॥ १९९ ॥ षष्टिवर्षसहस्राणि तपस्तेपे झु आमुनिर्जने॥ आविर्बभूव श्रीकृष्णस्तत्युरो भक्तवत्सलः ॥ २०० ॥ प्रसन्नवदनः श्रीमान्वरं वृण्वित्युवाच सः॥ दृष्ट्वा सा राधि |ङ्काकांतं शांतं सुंदरविग्रहम् ॥ २०१ ॥ सूच् संप्राप सा सद्यः कामबाणप्रपीडिता । सा च शीतं वरं वने पतिस्त्वं मे भवेति झ|॥ ५२ ५३ ॥ ॐच ॥ २०२ ॥ ओमित्युक्त्वा च रहसि चिरं रेमे तया सह ॥ सा जगाम च गोलोकं कृष्णेन सहकौतुकात् ॥ २०३ ॥ राधा |कैं| झसमा सा सौभाग्याद्रपीश्रेष्ठा बभूव ह ॥ धंदा यत्र तपस्तेपे तत्तु धंदावनं स्मृतम् ॥ २०४ ॥ बृदयात्र कृता क्रीडा तेन वा सुनिऊ