चन्द्रिका-प्रकाशाख्यटीकाद्वयोपेतम् ११५ क्षपणक:– * अले कावालिअ, अदो जेव्व भणामि केणावि इन्दजालिणा माआं दंसीअ विप्पलद्धोसि त्ति । ३] कापालिकः — आः पाप, पुनरपि परमेश्वरमैन्द्रजालिकमि - त्याक्षिपसि । तन्न मर्षणीयमस्य दौरात्म्यम् । (खमाकृष्य ) तदलमस्य । एतत्करालकरवालनिकृत्तकण्ठ- नौलोच्चलद्वहुलफेनिलवुहुदौषैः । साथै डमड्डमरुडांकृतिहूतभूत- वर्गेण भर्गगृहिणीं रुधिरैर्घिनोमि ॥ १५ ॥ ( इति खड्गमुद्यच्छति ।)
- अरे कापालिक, अत एव भणामि केनापीन्द्रजालिना मायां दर्श-
यित्वा विप्रलब्धोऽसीति । यामीयर्थः । कलय । जानीहीत्यर्थः । भूय इत्यादि पुनः समुद्रं पीला भूमिं यथा स्थितां करिष्य इति भावः । तवाग्रत इति सर्वत्रान्वयः ॥ १४ ॥ आः परमेश्वरेत्यादि स्वगतोक्तिः ॥ – एतत्करालेति । एतदिति हस्ततखगनि- र्देशः । कारलो भीकरः करवालः खनस्तेन कृत्तात्कण्ठनालादुच्चलन्ति बहुलाः फेनवन्तो बहुदानामोघा येषु तानि उच्चलन्ति च तानि बहुलफेनिलबुद्बुदौघा- नीति विशेषणसमासः । तै रुथिरैर्हरत आपीडयन् । डमन् विजृम्भ माणो डमरुर्वाद्यविशेषरतस्य डांकृतिः शब्दानुकरणं तयाहूत आहूत आकारितो राणि पत्तनानि तै: सहितामिमां महीं पृथ्वीमम्भः पूर्णां विधायोदकपूर्णां कृत्वा तत्तोयं जलं कलशशकलै: क्षणेन शीघ्रमेव पिबामि । भैरवोपासकानामस्माकं सोमसिद्धान्ति- नामीदृशः प्रभाव इति भावः ॥ १४ ॥ खङ्गमाकृष्य कोशान्नि: सायं ॥ एतदिति । अहं भर्गस्य गृहिणीं महाभैरवीं उमञ्शब्दं कुर्वन्यो डमरुर्वाद्यविशेषस्तस्य डांकृति- डांकरणशब्दस्तेन हूत आहु॑तो यो भूतवर्ग: पिशाचसमूहस्तेन सार्धं सह रुधिरैर्धि- नोमि प्रीणयामि । कीदृशै रुधिरैः । एषः यः करालो भयावहः करवाल: सस्तेन निकृत्तं छिन्नं यत्कण्ठनालं तस्मादुच्छलन्त उद्गच्छन्तो बहलाः फेनिला : सफेना बुहु- १ 'माअं दंसिअ विप्पलद्धेसि' इति पाठः । २ 'तन्नाकर्णनीयं – तदहमस्य' इति पाठः | ३ 'नालोच्छलद्बहल' इति पाठः ।
