पृष्ठम्:नैष्कर्म्यसिद्धिः.djvu/५३

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति


५१ पाप्मनां पाप्मभिनस्ति यथैवेह निराक्रिया । काम्यैरपि तथैवास्तु काम्यानामविरोधतः ॥ ७४ ॥ एवं ताव“मुतेः क्रियाभिः सिद्यावादि'ति निराकृतम् । अथामज्ञानस्य सञ्जावे प्रमाणासम्भव उक्तस्तत्परिहा रायाह । श्रुतयः स्मृतिभिः साकमानन्याकामिनामिह । विदधायुरुयत्नेन कर्मातो बहुकामदम् ॥ ५ ॥ न च बाहुल्यं प्रामाण्ये कारणभावं प्रतिपद्यते । आत प्रामाण्याय न बाहुल्य न ह्यकत्र प्रमाणातामम् । वस्तुन्यटन्ति मानानि वेकत्रैकस्य मानता ॥ ६ ॥ अथापि स्यादित्यादिना ॥ ८४ ॥ यदुक्तं “यावन्त्यश्चेह विद्यन्त' इति तत्परिहारायोत्तरश्लोक इति वृत्तं कीर्तयन्नाह एवं तावदिति । श्रुतय इति । काम्यमानविविधफलसाध नत्वमेव तत्र कर्मणां दशितम् । न पुनरात्मज्ञानाभावस्तस्य मोक्षसाधन त्वाभावो वा तत्र तत्र प्रदश्र्यते तस्माद्यथावस्थितवस्तुविषयज्ञान पादकप्रमाणाभावो नास्तीत्यर्थः ।। ८५ ॥ ननु कमप्रातपादकवन्दवाक्याना वहुलत्वादात्मप्रातपादकाना चा ल्पत्वात्कर्मण्येव तात्पर्यमित्यत आह न च वाहुल्यमिति । प्रमाणानां स्वत:प्रमाणत्वेन स्वविषयसाधने प्रमाणान्तरानपेक्षत्वात्संचादात्प्रामा रायमित्यनङ्गीकारात्कर्मकाण्डेऽप्येकेकस्मिन्कर्मण्ये केवकस्य वाक्यस्य प्रमा णत्वात्कर्मणां बहुलत्वेन तत्र वाक्यबाहुल्यसम्भवादात्मनः पुनरेकरूप त्वात्तत्प्रतिपादकवाक्यवाडुख्यानपेक्षणाच्छाखाभेदेन वाक्यबाहुल्यस्यो भयत्राप्यविशेपान्न बाहुल्यं प्रामाण्यायापेक्षणीयमिति भावः ॥ ८६ ।।