पृष्ठम्:तैत्तिरीयोपनिषद्भाष्यम्.djvu/३१

विकिस्रोतः तः
Jump to navigation Jump to search
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति


(२)

इत्यादिना सर्वप्राणिनां जीवनहेतुत्वेन, ‘यदा देवैषः " इत्यादिना विद्वदविद्वद्या भयहेतुत्वेन च तदेव सत्वं दृढीचकार । अनन्तरं च ‘सैषाऽऽनन्दस्य मीमांसा ? इत्यादिनाऽऽनन्दमीमांसामारभ्य सार्वभैमादिहिरण्यगर्भान्तानामानन्दानामुत्तर शतगुणोत्कर्षप्रदर्शनपूर्वकं (' यश्चायं पुरुषे ? इति वाक्यनिर्दिष्टस्य बुद्धयव- सच्छित्रजीवरूपानन्दस्य ‘ यश्वासावादित्ये ’ इति वाक्ये आदित्यान्तःस्थत्वेन निर्दिष्टस्यं मायावच्छिन्नपरमानन्दस्य च “ स एकः ’ इति . वाक्येनोपाधिद्वयनि रसनपूर्वकं स्वाभाविकमभिन्नत्वमुपदिश्य ) ब्रह्मविदुषः

यतो वाचो निवर्तन्ते । अप्राप्य मनसा सह ।
आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान् । न बिभेति कुतश्चन ।

 इति वामनसागोचरनिरतिशयब्रह्मानन्दप्राप्तिं निरतिशयानर्थनिवृत्तिं च प्र तिपाद्य पुनः ‘एतं ह वाव ' इत्यादिना अनुथानबूत प्रपश्य निरतिशयानन्द- ब्रह्मपरोक्षज्ञाने साधनाकाङ्कायां ‘ भृगुवै वारुणिः’ इत्यादिना भृगुवरुणसंवादसु पक्रम्य ‘ यतो वा ' इत्यादिना ब्रह्मणस्तटस्थलक्षणपूर्वकं प्रियाय पुत्राय वरुणेन पित्रा उपदिष्टं तपआख्यं पुनःपुनर्विचारमेव ब्रह्मपरोक्ष्याय मुख्यं' साधनमुप दिश्य ब्रह्मविदस्तृप्तिगानं चान्ते प्रदर्यं उपरराम तैत्तिरीयोपनिषत् । इत्थं तया मातृवत्सर्वप्राणिहितैषिण्या प्रतिपादितं विष्णु स्तौति द्वाभ्यां श्रीभगवान्

सत्यं ज्ञानं शुद्धमनन्तं व्यतरेक्तं
शान्तं गूढं निष्कलमानन्दमनन्यम् ।
इत्याहादौ यं वरुणोऽसौ भृगवेऽजं
तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥
कोशानेतान् पञ्च रसादीनतिहाय
ब्रह्मास्मीति स्वात्मनि निश्चित्य दृशिस्थम् ।
पित्रा शिष्टो वेद भृगुषं यजुरन्ते
तं संसारध्वान्तविनाशं हरिमीडे ॥

-हरिस्तुतिः-हरितचमुक्तावलिः १९-२९