३५२ श्रीशिवराजविनिर्मिते वयोमानं यतः कालात्तस्माद्यस्य जनिः पुरा । स ज्येष्ठोऽन्यो लघुभे नाऽऽधानस्य प्रमाणतः ॥ ४ ॥ इयादिवचनैरत्र निश्चयो नत्र जायते । महा । भागवते प्रोक्तो मया तस्मात्प्रकाश्यते ।। ५ तृतीयस्कन्ध-मजापतिर्नाम तयोर कार्षीद्यः प्राक्स्वदेहाद्यमयोरजायत । तं वै हिरण्यकशिपुं विदुः प्रजा यं तं हि षाक्षमसूतं साऽग्रतः ॥ ६ | अस्य स्पष्टता सप्तमस्कन्धे-यज्ञान्ते' त' दितेः पुत्रौ दैत्यदानवपन्दितौ । हिरण्यकशिपुज्येष्ठो हिरण्याक्षोऽनुजस्ततः ॥ ७ ॥ अथ जीवात्मनः को भेद इत्याक्षेपपरिहरः। चैतन्यांशोऽज्ञता माया जीव इत्यभिधीयते । यथाऽन्यंशो मलकाष्ठम गार इति भण्यते ॥१॥ अग्निरङ्गनरतां हि यथा काष्ठप्रमात्रजे । तथा जीव वसंत्यागाचैतन्यं ब्रह्म केवलम् ॥ २था। चैतन्यं मायया युक्तं जीव इत्यभिधी यते । उपाधिरहितं तच्च ब्रह्मति प्रोच्यते बुधैः ।। ३ । मायाशयलितं चैतन्यं जीचः | निरुपाधिकं चैतन्यं ब्रह्म । अथ रोगस्नानाक्षेपः। स्नानं रोगविमुक्तस्य कल्पाणाभ्युदयं विदुः । तक्री दोपटुटेऽह्नि कथितं । पूर्वसूरिभिः ॥ १ ॥ अथास्यतरम् । स्त्रकर्मणः शुभे काले गर्हिते गर्हितस्य च । सिद्धिः प्रत्यक्षतो नूनं दृश्यते हानिरन्यथा ॥ १ । यस्मिन्काले तु यत्कर्म कीर्तितं तिथिभादितः । शुभं चैव शुभं मित्रं तत्तथैव फलायते ॥ २ ॥ ज्योतिःशास्त्रमिदं ब्राह्म दिव्यं ज्ञानमती न्द्रियम् । प्रत्यक्षफलदं सिद्धं त्रिकालज्ञानकारणम् ॥ ३ ॥ अस्याऽऽगमममा णस्य शास्त्रस्य फलगौरवम् । जामन्त मुनयस्तस्मातैरुक्तं यत्तु तत्स्फुटम् ॥॥४॥ अत्र प्रधानं दोषस्य निवृत्तिस्त्वन्यदङ्गकम् । मुख्यं कृत्वोक्ततिपादौ सहच यत्परं ब्रजेत् ॥ ५ । यथोत्स भविषहादौ वव्रालंकारधरणम् । वपनं प्रती क्षादौ रुद्रस्नाने शान्तिकं तथा ।। ६ । अथ रवीन्दोः स्थिरचरत्वविषयक अक्षेिपस्सपरिहारश्च । राषिः स्थिरः कथं त्यक्तो गृहीतोऽजश्चरः कथम् । फुहारम्भे मवेशे च हेतुं जानासि चेद्वद ।। १ । स्थिरत्वं च चरवं च न स्तः स्वाभाविकं तयोः । पृष्ठ क्तिवशनः प्रोक्तालगलाथकत्र ॥ २ ॥ वृहस्पतिमंहिताया-विशाखाहू
