ज्योतिर्निबन्धः। ३२३ अथ दीक्षा । एकराशिगताः खेदाश्चतुराश्च यदा तदा । वलवना दीक्षा नृणां वाच्योऽत्र युक्तितः ॥ १ ॥ सूर्यादिभिर्गुहं€षुः पददो दशमे गुरुः। पृच्छाय जन्यकाले बा धर्मे धर्मप्रदो भवेत् ॥ २ ॥ अथ स्मः । शुभयोगैः शुभः स्वनो दुस्त्रमः पापयोगतः । अनिष्टारिष्टयोगैश्र स्वप्न दुःख फलमदः ॥ १ ॥ शुभैः केन्द्रत्रिकोणस्थैर्विशुद्ध चाणूमे सति । दुःखम अपि शस्ताः स्युर्द्धनिमित्तानि च स्फुटम् ॥ २ ॥ अथ भोजनम् । स्थिरे विलग्ने सकृदेव भोजनं द्विदेहके दीवरभे बहूनि । विलमतुर्यादिचतु ट्यस्थे लग्नस्य वीर्येण रसस्तु वाच्यः ॥१॥ चन्द्रः स्वनाथदष्टस्तदा शुभं नेक्षि तस्तदा कंट्र ! चन्द्रो यस्य मुथशिलस्तस्य विशेपं वदेद्भुक्तौ ॥ २ ॥ लगे राहौ मन्दे रविडटं भोजनाभावः । सूर्यादृष्टं सायं कदभ्रमपि नीचगेऽभिगृहे ॥ ३ ॥ पृच्छायां यो बली भावो लनाद्यस्तस्य भावतः । स्वीयादिसदने वाच्यं भावि भूतं च भोजनम् ॥ ५ ॥ः लाभे वेश्मनि लभे च शुभदृष्टे सुभोजूनम्। वे रूपे भूग वाऽपि स्वगृहेऽल्पचू धिया ॥ ५ ॥ चन्द्रे लभे सुखे वाऽपि क्षीराक्तं मधुरं शुभम् । कालहोराधिप लभे स्वेच्छया शीधिभोजनम् ॥ ६॥। सूर्यात्तिक्तं चन्द्रा लवणं भौमार्कदृष्णमांसयुतम् । बुधगुरुशुर्थधुरं क्रीटयुक्तं शनेः कदनं च ॥ ७ ॥ सबलः पश्यतां(ति) लनं करोति रससंग्रहम् । भोजने लग्नसंस्थानाम थवा केन्द्रगामिणाम् ॥ ८ ॥ तैः सौम्यसँगैः श्रेष्ठं विपरीतं स्ववेश्मनि । बल युक्ते रवों तीक्ष्णं क्षारं चन्द्रे शुभैः शुभम् ॥ ९ ॥ छूरैः गे रसो वच्यो मिीमिंगै रसायनम् । मिरैर्मिश्रो रसो नेयः शत्रुभैर्विरसैर्युतम् ॥ १० ॥ अथ भुक्तियानम् । मनेऽस्मिन्भुक्तियाने तु भीमो वाऽऽकिं शीयुतः । तदा भुक्तं न गन्तव्यं स सौम्येऽब्ने तु गम्यताम् ॥ १ ॥ अथ घटक । लाभो वाटिकयाऽनया मम भवेत्प्रश्ने विलग्ने शुभे तद्भावश्च सहायिनः खल स्रो चौरस्तु वनेऽन्यगः । सम्पैस्त्वष्टभगैः शुभं तु दशमे सौम्ये शुभे पापाः
