२२ श्रीशिवराजविनिर्भितो अथ वव्रक्षालनम् । चन्नहेमाद्यलंकारधारणोक्तश्च भादिकैः । तत्संग्रहणनिर्माणं विदध्यात्क्षाल नादिकम् ॥ १ ॥ शनौ सोमसुते श्राद्ध पठ्यमावास्ययोस्तथा । घस्राणां क्षालनं चैव दहत्यासप्तमं कुलम् ॥ २ ॥ अथ दग्धरफुटितवस्रफलम् । प्राग्जन्मोपार्जितं, कर्म सदसच्च शुभाशुभम् । विपाकं व्यञ्जयस्येव वर्ते वह्नयादिदूषितम् ॥ १ । वस्त्रकोणे सुरा भोगा नराः पाददशेऽसुराः । रक्षेशा रत्वपरे मृत्युः पादशय्यासनेष्घाषि ॥ २ ॥ अग्निदग्धं नवें वस्त्रं खण्डितं गोवृ- पादिभिः । मषीगोमयपङ्गसृग्लिसं कण्टकपाटितम् ॥ ३ ॥ तीर्थधौतं । तु तद्वधं द्विगुणं धारयेद्यथा । प्रागन्त्याश्चलपूर्धस्यं पश्चाद् द्यश्चलं वधः ॥ ४ | मध्ये यंशे च मध्ये च कोष्ठेचोर्बाधरे मृतिः ! प्राच्यां तत्र भवेल्लक्ष्मीराग्नेय्यामनिजं भयम् ॥ ५॥ याम्यायां जायते व्याधिनेऽत्यां पुत्रवर्धनम् । वारुण्यां धनसं- प्राप्तिययव्यां वस्त्रलब्धये ॥ ६ ॥ उदीच्यां तु महग ऐशान्यां धर्मवृद्धिकृत् । नवयैतत्फलं ज्ञेयं कोष्ठसंधौ फलद्वयम् ॥ ७ ॥ ध्वजपद्माङ्कुशच्छत्रचन्द्रदीपा- कृतिः शुभा । मिन्द्या त्रिकोणसूर्यादिव्यादाविकृताकृतिः ॥ ८ ॥ कोष्ठे शुभे शुभं चिहमतीव फलदं भवेत् । निन्वे निन्खं तथा दुष्टमन्यथा मध्यमं फलम् ॥ ९ ॥। पुष्पासाभ्यन्तरे वर्षे प्रथमाच्छादनात्परम् । एतत्फलं विजानी यादस्ति नाऽऽद्यदिने फलम् ।। १० ॥ चपदावृतुमासेन पक्षाहोभ्यां फलं वदेत्। एकाधङलमानेन निन्द्य पपर्वतोऽधिकम् ॥ ११ ॥ वधे धूमावलीढस्य विर- न्ध्रस्याल्पकं फलम् । धार्यं चाणुतरं दग्धं पेटिकाय समृद्धये ॥ १२ ॥ वारं वारं यस्य चर्चे दूपितं दहनादिभिः। तस्य विघ्न भवेद/चुं तत्याज्यं शुभमि च्छता ॥ १३ ॥ दग्धमात्रं त्यजेतुं स्नास्वा विनश्वरं यजेत् । ब्राह्मणान्भोज येत्पश्वत्सुखी स्यादवशकितः ॥ १४ ॥ स्वयं खण्डीकृतं वधं मञ्जिष्ठादिसु रञ्जितम् । दुर्लभं नित्यधौतं च जीर्ण दग्धं न संत्यजेत् ॥ १५ ! न दोष रक्तचत्रे रयादर्णकौशेयपटुजे । भूषणे हैम्नि रलादौ नित्यधतेऽतिदुर्लभे ।१६॥ बृहस्पतिः-प्रपीगोमयताभ्यूलपड्कान्पाथादिदूषितम् | तद्वासस्त्रिगुणीकृत्य प्रारम्भे मूर्वपश्चिमे ॥ १७ । अधोवसानं प्राच्यां तु भूमौ संत्यज्य तत्पुनः । मेषादि ग्रहचलेऽपि यत्र यन्नयतो ग्रहात् ॥ १८॥ द्वादशधूपपष्ठेषु यदि पापग्रहेण तु ।
