१३६ श्रीशिवराजविनिभितो पुमान्स्याङक्षणैरेतैर्विपरीतस्तु पण्ढकः ॥ ६ ॥। अपरीक्ष्य बरं कन्यां निर्गुणाय । ददाति यः । कुलं तस्यैव तच्छोकसंतप्तोर्दा निकृन्तति ॥ ७ ॥ इति वरगुणाः। अथ कन्यगुणाः । वधं सुलक्षणोपेतां प्रसन्नख्यां कुलोद्भवाम् । कन्यकां वग्येणैषवतीमव्यङ्गचि ग्रहम् ॥१॥ अपुत्रा ह्यक्रिया याज्या निश्छेदा रोमशीर्षका दुर्भगा स्वथापस्मरी कुष्ठी छत्या कुलस्त्रियः ॥ २ ॥ कारिकानिवन्ध-योतिःसगरेच-भुजगविहङ्गमभी- षणपादपनाम्नी लकाररेफान्त। । अऋक्षनदीनदसंज्ञा न विवाह्य कन्यका सद्भिः ॥ ३ ॥ अत्रान्तशब्देनोपान्तो लक्षितः । धन्या पर्वतपुष्णख्या पुष्प नाम्नी च कन्यका । अतिदीर्घा च कपिला वज्र्या कृष्णाऽतिरोमशा ॥ ४ ॥ ठान्तं भीषणमाख्यातं नद्याष्यं वारुणं नदः। पक्षिद्वीशं तरुमूलं सापालयाः मघा ॥ ५ ॥ इति केचिन्मतं प्रोक्तं परैः प्रोक्तमथोच्यते । भुजङ्गादिप्रसिद्धार्थ नाम्नीं कन्यां विवर्जयेत् ॥ ६ ॥ इति कन्यगुणः । अथ समुदिकलक्षणानि । अर्चितं वचनमुनतं मनो निर्विशेषसुखदं दृशां वपुः । अस्ति चेदथ परा- इक्षुख मतिर्लक्षणैः किमपरैर्युयोषिताम् ॥ १ ॥ मनसश्चक्षुषो यस्मिन्वरे यस्यां च योषिति । संतोषो जायते तत्र नान्यत्किञ्चिद्विचिन्तयेत् ॥ २ ॥ ! तंत्रापि किंचिदुच्यते-पञ्चदीर्घ चतुर्हस्वं पञ्चसूक्ष्मं पडुन्नतम् । सप्तरक्तं त्रिगम्भीरं त्रिचि स्तीर्ण प्रशस्यते ॥ ३ ॥ हनुलोचनबाहुनासिकाः स्तनयोरन्तरमत्र पञ्चमम् । इति दीर्थमिदं तु पञ्चकं न भवत्येव नृणामभूभृताम् ॥४| नाभिः स्मरः सत्त्व मिति प्रशस्तं गम्भीरमेतत्रितयं नराणाम् । उरो ललाटं वदनं च पुंसां विस्ती रोमेतत्रितयं प्रशस्तम् ॥ । ५ ॥ वक्षोऽथ कक्षाद्वयनासिकास्यकृकाटिकाथेति पडु न्नतानि । हस्त्राणि चक्षुर्यथ लिङ्गपृष्ठे ग्रीवा च जङ्घे च हितप्रदानि ।। ६ ।। नेत्रान्तपादकरताधरोष्ठजिा रहा नखाश्च खलु सप्त सुखावहानि । सूक्ष्माणि पञ्च दशनानुलिपर्यकोशाः साकं त्वचा कररुहध न दुःखितानाम् ॥ ७ ॥ ययोऽङ्गुष्ठोदरे यस्य यशस्वी च नरो भवेत् । अनामिया मूलजा स्याद्रुग्या १ ष,नि•z-३ । २ ष. १४ ।
